**टीटूचं आगमन**
संध्याकाळचा गारवा अंगावर घेत मी बाल्कनीत बसली होती. हात नकळत पोटावर गेला आणि चेहऱ्यावर गोड हसू उमटलं. अजून तिसराच महिना सुरू झाला होता, पण मनातल्या आईच्या भावना मात्र ओसंडून वाहत होत्या.
प्रत्येक सकाळ माझी एक खास सवय झाली होती – नाश्त्यानंतर मी आणि अहो पोटावर हात ठेवून बाळाशी बोलायचो.
"डियर बेबी," "आपली गाडी आता तीन नंबर प्लॅटफॉर्मवर पोहोचली आहे! तिसरा महिना सुरू आहे. आता तू हळूहळू माणसाच्या रूपात घडतो आहेस."
यांनी बाळाचं नाव ठेवलं होतं – **टीटू**.
"तू मुलगा असशील की मुलगी, हे माहिती नाही, पण तुझं नाव मात्र आता टीटूच!" तुला आता हेच म्हणायचं.
गरोदरपणाच्या त्या काळात प्रत्येक दिवस आम्ही सणासारखा साजरा केला. कधी फुलांची सजावट, कधी शांत सुरांमध्ये गायलेली गाणी, कधी डान्स, तर कधी छान तयारी करून काढले फोटोस – सगळं काही त्या बाळासाठी होतं.
मी म्हणायची, "ही वाटचाल खास असावी म्हणून आपण प्रत्येक दिवशी एक नवीन आठवण तयार करूया"
आणि एक दिवस दिवाळी आली – दिव्याचा, रंगांचा आणि आनंदाचा सण.
मी दरवाजात सुंदर रांगोळी काढली, स्वादिष्ट जेवण केलं, आणि यांनी मिठाई आणि फाटके आणले...
मला म्हणतात कसे, "बाळासाठी खास फटाके घेऊन आलो आहे".
"टीटूला दाखवायचेत फुलबाजे!" अस हसून म्हणाले.
मी लगेच म्हटल बाळाला अजून काय समजत, आणि त्याच क्षणी जणू काही बाळ आत मधून मला सांगत आहे, मम्मा मला पाहिजे फटाके.
रात्री गच्चीवर फटाके फोडायला गेलो, आणि तितक्यात बाळाची एक गोड हालचाल जाणवली –
बाळ पोटात कुशीतून जणू म्हणत होतं, *"मम्मा, मलाही मजा करायचीय!"*
मी आनंदाने ओरडली, "अहो, बाळ हलतंय!"
आणि त्यानी लगेच मोबाईल काढला, "व्हिडिओ काढूया, मोठं झाल्यावर दाखवूया!" ह्या क्षणाला तू किती मस्ती करत होता.
रोज रात्री दोघं शतपावली करत गच्चीवर जायचो. आकाशाकडे पाहत.
"हे बघ टीटू, विमान! टाटा कर," मी म्हणायची.
आणि बाळ उत्तर द्यायचं – हलकीशी हालचाल करून.
त्या क्षणांना ना शब्दांची गरज होती, ना आवाजांची. बाळाचं अस्तित्व आत जिवंत झालं होतं.
मी मनात म्हणाली –
*"टीटू, तू येशील तेव्हा आमच्या आयुष्यात चैतन्य घेऊन येशील. तू अथांग समुद्रासारखा निखळ आणि स्वच्छ असशील."*
बाहेर आकाशात एक तारा चमकला –
आणि माझ्या पोटात पुन्हा एक सौम्य हालचाल झाली.
✍🏻वसुधा इंगळे.
