**वर्षावासाचा अनुभव**
वर्षावास महिना सुरू झाला होता. मनात खूप दिवसांपासून इच्छा होती की, या वेळी एखाद्या विहारात जाऊन कार्यक्रमात सहभागी व्हावं. माहेरी मोठा विहार आहे, तिथे वर्षावासाचे सण, प्रवचनं, कार्यक्रम उपासक-उपासिका एकत्र येऊन साजरे करतात.
लग्नानंतर पहिल्यांदाच मी माझ्या लेकीला—तीर्थाला—विहारात घेऊन जाण्याचा योग आला. प्रवास छान झाला; गाडीत तीर्था गोड झोपली सुद्धा. घरी पोहोचलो तेव्हा मस्त खेळली. शेजारी राहणाऱ्या माझ्या मैत्रिणीला ही नुकतंच बाळ झालं होतं, तिला भेटून गप्पा मारल्या. तीर्था तिथेही खेळली आणि सगळ्यांना खुश केल.
थोड्या वेळाने आम्ही—मी, तीर्था आणि वाहिनी—सगळे विहारात गेलो. तिथे पोहोचल्यावर लोकांची गर्दी पाहून तीर्था थोडी कुरकुर करू लागली. खूप लोकांमध्ये जाण्याची तिला अजून सवय नव्हती. तरीसुद्धा तिच्या हातून विहाराला "धम्मदान" दिलं, आणि सगळ्यांनी तिला गोड गोड आशीर्वाद दिले. तो क्षण मनाला अगदी भारावून टाकणारा होता.
कार्यक्रमानंतर आम्ही घरी यायला ऑनलाइन गाडी बुक केली. ड्रायव्हरला आधीच सांगितलं होतं—
*"भैया, छोटा बेबी है मेरे पास, जरा आराम से चलाना…"*
पण त्याने ऐकलं कुठं! पहिल्याच वळणावर जोरात ब्रेक मारला. मी घाबरून पुन्हा सांगितलं—
*"भैया, थोड़ा ध्यान से, बच्चा है…"*
पुढच्या काही मिनिटांत तर तो नुसता फोनवर आपल्या बायकोशी की प्रेयसीशी, देव जाणे, कुणाशी तरी सौम्य आवाजात भांडू लागला. आणि म्हणे,
*"ई तोहार टेन्शन में हम इक दिन गाड़ी ठोक देंगे!"*
हे ऐकून अंगावर सर्रकन काटा आला. मनात आलं—आता काय करू? उतरून दुसरी गाडी घ्यावी का? हा तर आपल्याला विनातिकीट विमानाशिवाय आकाशात पाठवेल ? अगदी वाटलं, की मीच गाडी चालवावी; पण सोबत तीर्था होती आणि शिवाय मला गाडी चालवता येत नाही.
असा झाला आमचा हा गोड आणि थोडा काळजीत टाकणारा प्रवास😰
✍️ *वसुधा इंगळे*
