"पहिली हालचाल... पहिली भेट"
गरोदरपणाचे दिवस हे प्रत्येक स्त्रीसाठी एक वेगळंच जग असतं. प्रत्येक क्षणात नवीन काहीतरी घडत असतं, आणि त्या सगळ्या अनुभवांचा एक सुंदर गोफ तयार होत जातो.
ही गोष्ट आहे अशाच एका क्षणाची — जेव्हा बाळाने पहिल्यांदा हलवून मम्मा- डॅडी ना सांगितलं, "मी इथे आहे!"
त्या दिवशी माझी पहिली सोनोग्राफी होती. मनात प्रचंड उत्सुकता होती —
माझं बाळ मला पहिल्यांदा दिसणार होतं.
त्याच्या दोन दिवस आधीच, मी काहीतरी वेगळं जाणवलं होतं...
पोटात एक नाजूकशी, लाजरीशी हालचाल झाली होती.
जणू एखाद्या फुलपाखराने अलगद स्पर्श करून पळून जावं…
ते क्षणभरच होतं, पण त्यात आयुष्याचं संपूर्ण संगीत भरलेलं होतं.
माझी एक रोजची सवय होती — एक विशिष्ट गाणं ऐकायची:
"हीच आमुची प्रार्थना अन् हेच आमुचे मागणे..."
हे गाणं ऐकलं की मन प्रसन्न व्हायचं, घरभर आनंद भरून यायचा.
त्या दिवशी मी नेहमीसारखी माझ्या गर्भसंस्कार अॅपवरच्या ॲक्टिव्हिटीसाठी बसले.
तेव्हा काय आश्चर्य! आजच्या प्रार्थनेत तेच गाणं होतं!
मी आनंदाने लगेच माझ्या नवऱ्याला हाक मारली,
"अहो, बघा ना, आपण रोज ऐकतो तेच गाणं आज इथे प्रार्थना म्हणून आहे!"
आम्ही दोघं गाणं गुणगुणायला लागलो. आणि तेवढ्यात...
बाळाने पुन्हा हालचाल केली!
गर्भावस्थेच्या फक्त आठव्या आठवड्यात.
मी चमकून बोलले,
"अहो, पुन्हा म्हणू या गाणं… बाळ हालचाल करतंय!"
आम्ही पुन्हा गायलो… आणि पुन्हा तशीच हालचाल झाली.
हे नुसतं गाणं नव्हतं... ते बाळाशी असलेला एक अदृश्य संवाद होता.
त्या क्षणी आमच्या आनंदाला काहीच सीमा उरली नाही.
लगेच आम्ही घरच्यांना फोन करून सांगितलं —
"आज बाळाने पहिल्यांदा हालचाल केली!"
दोन दिवसांनी आम्ही हॉस्पिटलमध्ये गेलो. सोनोग्राफीसाठी.
मी डॉक्टर ईशा यांना विचारलं,
"माझं बाळ दिसणार ना?"
त्या हसून म्हणाल्या,
"हो, नक्कीच."
आणि मग सोनोग्राफी स्क्रीनवर अचानक बघायला मिळालं —
छोटसं बाळ, हात हलवत होतं, जणू ‘हाय’ म्हणत होतं!
डॉक्टर म्हणाल्या,
"हे बघ, तुझं बाळ तुला हाय म्हणतंय."
त्या लहानशा हातांनी दिलेली सलामती... आणि बाळाच्या हृदयाचे स्पष्ट ऐकू येणारे ठोके...
तो क्षण जणू काळ थांबवून ठेवतो.
रूमबाहेर येताच मी नवऱ्याला सांगितलं,
"बाळाच्या छोट्या हृदयाचे ठोके ऐकू येत होते... हात हलवत होते... आपल्याला हाय केलं!"
आणि त्या क्षणी आमच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले —
एकमेकांकडे बघत फक्त एवढंच म्हणालो,
"आपलं बाळ... खरंच आपल्यात आलंय."
✍🏻 वसुधा इंगळे.
