आई-बाळाचं जग पाहण्याचं प्रवासवर्णन
**बघता बघता…**
चौथ्या महिन्यातली सकाळ. तीन महिने डॉक्टरांनी सांगितलेलं बंधन (जास्त प्रवास नाही, आणि खूप आरामही नाही) पाळून झाली होती. घरातल्या खिडकीतून येणाऱ्या ऊन-वाऱ्याच्या साथीने पुस्तकं वाचणं, योगा करणं, डायरी लिहिणं, गर्भसंस्काराचा ऑनलाइन वर्ग, आणि रोजच्या स्वयंपाकात नवनवीन पदार्थ… सगळं चालू होतं. तरीही मनात एक गोड हुरहूर होती — *माझ्या बाळाला बाहेरचं जग दाखवायचं आहे.*
डॉक्टरांना विचारलं, “थोडं बाहेर फिरायला जाऊ का?”
ते हसले — “कंटाळा आला तर टीव्ही बघा.”
मी खट्याळ हसून उत्तर दिलं, “टीव्ही बघायला नाही आवडत.”
“मग पुस्तक वाचा,” ते म्हणाले.
“पुस्तकं तर भरपूर वाचते… पण आता मन मोकळ्या आकाशात फिरायला हवं आहे,” मी स्पष्ट सांगितलं.
डॉक्टरांनी अखेर मान डोलावली — “७-८ किलोमीटरच्या आत कुठेही जा, पण बस-रिक्षा टाळा.”
बस्स! मग पहिली सफर ठरली — **वाघेश्वर मंदिराला**.
त्या दिवशी सकाळच्या मंद उन्हात आणि वाऱ्यात मी पोटावर हात ठेवून बाळाला म्हटलं — *“आज तुला पुण्यातील एका मंदिराच पहिलं दर्शन घडवते.”* मंदिरात पोहोचल्यावर ती शांतता, घंटांचा नाद, आणि मनभरून येणारी श्रद्धा… तिथेच पिलाजीराव जाधवरावांची समाधी होती. इतिहासाचा तो ठसा पाहताना वाटलं, माझ्या बाळाच्या मनातही ही ताकद, ही निष्ठा रुजावी.
काही दिवसांनी, जवळच्या मॉलमध्ये **सर्कस** लागली होती. दोघांनाही लहानपणीच्या आठवणी उजळल्या —
“मी लहान होते तेव्हा आई आणि सगळ्या मैत्रिणींसोबत सर्कस बघायला गेले होते,” अस मी यांना सांगितलं.
तेही हसले — “मी पण मामासोबत गेलो होतो.”
सहजच मी पोटावर हात ठेवून बाळाला विचारलं — *“जायचं का सर्कस बघायला?”*
काही क्षणांनी हलकीशी हालचाल — जणू होकारार्थी उत्तर मिळालं.
सर्कसच्या रंगीबेरंगी दिव्याखाली, वेगवेगळ्या कसरती, जोकरची गंमत बघून बाळाच्या हालचाली वाढत होत्या. जणू आतमध्येच लहानसं टाळ्यांचं कारंजं उडत होतं. मी हळूच म्हणाले, “अहो, फोटो नका काढू, इकडे पोटावर हात ठेवा… जाणवतंय ना? हा जोकर बाळाला खूप आवडला आहे बहुतेक.”
त्या रात्रीनंतर मात्र माझी झोप उडाली. कारण असं वाटत होतं — बाळ अजूनही आतल्या आत सर्कशीतल्या खेळांत रमलंय… कधी झुलतंय, कधी उड्या मारतंय, कधी टाळ्या वाजवतंय. आणि मी, आई म्हणून, त्या छोट्या खेळाडूच्या प्रत्येक हालचालीचा आनंद घेत होते.
✍🏻 वसुधा इंगळे.
