डोळ्यात साचलेलं पाणी

 डोळ्यात साचलेलं पाणी

डोळ्यात साचलेलं पाणी म्हणजे न बोललेल्या भावनांची शांत भाषा, जिथे शब्द अपुरे पडतात आणि हृदय आपली सत्यकथा थेंबांतून सांगू लागतं.

 हे पाणी कधी दुःखाचं असतं, कधी अभिमानाचं, कधी अपमानाचं, तर कधी कोणीतरी आपलं आहे हे जाणवल्याचा सुखद स्पर्शही असत.

 डोळे भरतात म्हणजे मनात काहीतरी उफाळलेलं असतं, दटावलेलं, दाबलेलं, जगापासून लपवलेलं.

 हे पाणी बाहेर आलं की वेदना हलकी होते, न सांगता ऐकून घेणारे मिळतात, आणि मनावरचं ओझं थोडं हलकं होतं.

 डोळ्यात साचलेलं पाणी कमकुवतपणा नसतो... ते धैर्याचं शांत रूप असतं, खूप काळापासून न बोलताही जगत राहिलेल्या भावनांचा एक नीरव स्वीकार.

थोड मनातलं

शब्द फक्त अर्थ सांगण्यासाठी नसतात; जीवनातील मूल्ये समजून घेण्यासाठी संवादाची, नात्यांसाठी विश्वासाची आणि घरातील सुखासाठी प्रेमाची गरज असते. समाजात आपली ओळख निर्माण करण्यासाठी केवळ नाव नाही, तर कर्तृत्व आवश्यक आहे. जीवनात प्रगती साधण्यासाठी साधना, सुख मिळवण्यासाठी समाधान आणि लोकांच्या आठवणीत राहण्यासाठी अंतर्मुख योगदान महत्त्वाचे ठरते. शब्दांपलीकडे समजायला 'संवाद' लागतो, 

नाती टिकवायला निखळ 'विश्वास' लागतो, 

घर सजवायला फक्त वस्तू नाही, 'प्रेम' लागते, 

आणि ओळख निर्माण करायला नाव नाही, 

'कर्तृत्व' लागते.

सुखाचा शोध घ्यायला 'समाधान' लागते, 

प्रगती पथावर चालायला 'साधना' लागते, 

जगावे तर असे की लोक आठवण काढतील, 

त्यासाठी श्वास नाही, लोकांच्या मनात

 'जागा' लागते.

निष्कर्ष

हा विचार आपल्याला शिकवतो की जीवनातील खरी मूल्ये शब्दांपेक्षा अधिक गहन आहेत. संवाद, विश्वास, प्रेम, कर्तृत्व, समाधान, साधना आणि लोकांच्या मनात जागा निर्माण करणे हे जीवन यशस्वी व अर्थपूर्ण बनवतात. या तत्वांवर आधारित आयुष्य जगल्यास आपल्याला खरी ओळख मिळते आणि लोकांच्या हृदयात आपली उपस्थिती कायम राहते.

माणसांमध्ये खूप जास्त गुंतून पडू नका

 माणसांमध्ये खूप जास्त गुंतून पडू नका

जीवन जगत असतांना आपल्या आयुष्यात अनेक माणसं येतात. त्यामधून काही निघून जातात, काही माणसे आपल्यासोबत जोडले जातात. काही माणसांचा सहवास आपल्याला आवडायला लागतो कारण सहवासाने आवड निर्माण होत असते आणि मग आपण कधी त्या व्यक्तीमध्ये गुंतलो हेच आपल्या लक्षात येत नाही.

आपण ज्यावेळी त्या व्यक्तीमध्ये गुंततो तेंव्हा आपण त्या व्यक्तींवर खूप जास्त अधिकार दाखवत राहतो. मग ती व्यक्ती आपल्या मनाप्रमाणे वागत नाही, तेंव्हा या गोष्टीचा खूप जास्त मानसिक त्रास हा आपल्याला सहन करावा लागतो. काही गरज नसतांना विनाकारण आपल्यावर दुःखी राहण्याची वेळ येते. या सर्व गोष्टी आपण खूप जास्त माणसामध्ये गुंततो त्यामुळेच घडतात. आजपासून एखादया व्यक्तीसोबत एवढं पण अटैचमेंट नका ठेवू की, ती व्यक्ती थोडं वेगळी वागली किंवा तुम्हाला सोडून गेली तर तुम्हाला त्याचा मानसिक त्रास सहन करावा लागेल.

आपल्याला जर यापुढील आयुष्य अगदी आनंदाने, समाधानाने जगायचे असेल तर आपण आपली ऊर्जा ही आपलं ध्येय पूर्ण करण्यासाठी वापरूया. म्हणजेच आपण आपलं हे आयुष्य एखादया कामात व्यस्त ठेवा आणि मग ते 'काम' पूर्ण करण्यासाठी स्वतःला पूर्णपणे झोकून दयायचं. मग आपल्याला हे पाहण्यासाठी वेळच नाही मिळणार की, कोणं काय करत आहे किंवा हा व्यक्ती असा का वागत आहे?.

आपला खरा प्रॉब्लेम झालाय कुठे तर आपण आपलं आयुष्य हे काही ठराविकच लोकांसोबत बांधून घेतलं आहे त्यामुळे ते लोकं थोडं जरी आपल्या मनाविरुद्ध वागले तर आपल्याला त्याचा त्रास होतो आणि आपले अनेक दिवस याच गोष्टीमुळे दुःखात जात आहेत. 

मित्रांनो, आपलं आयुष्य हे अनिश्चित आहे. आपल्या आयुष्यात काय घडले पाहिजे हेच आपल्या हातात नाही. तिथं कुठ आपण दुसऱ्या व्यक्तीच्या आयुष्याबद्दल विचार करून स्वत: ला त्रास करून घ्यायचा. त्यांपेक्षा प्रत्येक व्यक्ती स्वतंत्र आहे त्यानं कसं वागलं पाहिजे याचं त्याला स्वातंत्र्य आहे. विनाकारण त्यांच्यामध्ये गुंतून पडायचं नाही.

✍️वसुधा इंगळे

सोबत

सोबत..

आपल्या आयुष्यात खुप चांगली माणसं असतात,त्यापैकी कित्येक माणसं आपल्यावर जीवापाड प्रेम करतात.पण त्यांच प्रेम आपल्याला समजायला खुप वेळ जातो आणि समजलं तरी आपण ते गृहीत धरतो.

यामध्ये प्रामुख्याने आपल्या घरातील माणसं,जवळचे मित्र असतात. आपले आई वडील, आज्जी आजोबा आणि घरातील इतरं सगळे. म्हणजे आपली माणसं जी आपल्यावर प्रेम करतात. ती शब्दात सांगत नाहीत त्यांच आपल्या वर किती प्रेम आहे ते आपल्यासाठी काय करतात पण ते प्रेम,काळजी त्यांच्या प्रत्येक कृतीतून, त्यांच्यासोबतच्या अनुभवातून समजत जातं आणि हे तेव्हा जास्त प्रकर्षानं समजतं आणि जाणवतं जेव्हा ती माणसं आपल्याजवळ नसतात. त्यावेळी त्यांची खरी उणीव भासत असते. त्यांच्या आठवणी दाटून येतात आणि वाटतं आपण त्या माणसांसाठी खूप काही करायला हवं होतं. पण ते राहुन गेल्याची खंत कायम मनात सल बनून राहते.

जी माणस आयुष्यात असण्यानं जितका फरक पडतो, त्यापेक्षा त्या माणसांच्या नसण्यानं फरक पडतो.

मग आता जी माणसं आपल्याजवळ आहेत, ज्याचं आपल्या आयुष्यात असणं खूप महत्त्वाचं आहे.

त्यांच्याशिवायच आयुष्याची आपण कल्पना नाही करु शकत. अशा माणसांसाठी आपण काय करू शकतो??

मला वाटतं आपण या माणसांना प्रेम देऊ शकतो. त्यांच्या प्रेमाचा आदर करु शकतो. त्यांच्यासाठी खूप काही करू शकतो जे त्यांना आनंद देऊन जाईल.

ती माणसं आपल्याजवळ नसताना त्यांच्या आठवणीत खंत व्यक्त करण्यापेक्षा, ते आपल्याजवळ आहेत तोवर त्यांना निस्सीम प्रेम,आनंद आणि आदर दिला तर आपल्यातील प्रेम शब्दात व्यक्त करावं लागणार नाही, आणि खंतही राहणार नाही.

आयुष्य खूप सुंदर आहे तितकंच ते खूप छोटं आहे. ते जगताना आपण इतकं व्यस्त होतो की खरं जगणंच विसरून जातो. ज्या माणसांसाठी सगळं काही करतो.त्यांच्यासोबतचे सुंदर क्षण मिळवायचं मात्र विसरतो.

त्यामुळे जेव्हा ते आपल्यासोबत आहेत, तेव्हा त्यांच्यासोबतच जगणं भरभरून जगायला हवं

✍️ वसुधा इंगळे.