Showing posts with label आठवण. Show all posts
Showing posts with label आठवण. Show all posts

Tuesday, March 17, 2026

तीर्था: माझ्या आयुष्यातील रंगांचे इंद्रधनुष्य

 तीर्था: माझ्या आयुष्यातील रंगांचे इंद्रधनुष्य





आयुष्य म्हणजे रंगांचा एक कोरा कॅनव्हास असतो, असं म्हणतात. पण जोपर्यंत तीर्था माझ्या आयुष्यात आली नव्हती, तोपर्यंत त्या कॅनव्हासवरचे रंग इतके जिवंत असतील असं मला कधीच वाटलं नव्हतं. तिच्या येण्याने जणू माझ्या आयुष्यात रंगांची उधळणच झाली आहे.

या प्रवासात फक्त आनंदाचेच रंग आहेत असं नाही, तर त्यात जीवनातील प्रत्येक छटा सामावलेली आहे. कधी तिच्या निरागस हास्याचा सोनेरी रंग मनात लख्ख उजेड पाडतो, तर कधी तिच्या रडण्याचा धूसर रंग मला आई म्हणून अधिक हळवं आणि संयमी बनवतो. तिचं ते रुसणं, चिडणं आणि मग पुन्हा प्रेमाने बिलगणं... या प्रत्येक छोट्या कृतीत एक वेगळाच ममतेचा रंग दडलेला असतो.

तिच्यासोबत फिरताना जग पुन्हा नव्याने पाहण्याचा कुतूहलाचा रंग मिळतो, तर तिचं एखादं नवं पाऊल किंवा नवीन शब्द ऐकताना मिळणारा कौतुकाचा रंग मनाला तृप्त करून जातो. कधी कधी तिच्या खोड्यांवर येणारा तो क्षणिक राग आणि त्यानंतर लगेच उमलणारं तिचं हसू, हे सगळं मिळून माझं आयुष्य आता पूर्ण झालं आहे.

आता मला बाहेरच्या कोणत्याही रंगाची गरज उरलेली नाही. कारण तीर्थाच्या रूपात मला हसण्याचे, रडण्याचे, समाधानाचे आणि मज्जेचे असे सगळेच रंग मिळाले आहेत. हे रंग केवळ डोळ्यांना दिसत नाहीत, तर ते मनाच्या खोलवर रुजले आहेत. तीर्था हे फक्त एक नाव नाही, तर माझ्या आयुष्यात आलेलं ते संपूर्ण इंद्रधनुष्य आहे, ज्याने माझं जग खऱ्या अर्थाने रंगीत केलं आहे.


एक छोटी चारोळी खास:

"रंग हसण्याचे, रंग रडण्याचे,

रंग ममतेच्या त्या अथांग सागराचे...

तीर्था, तू आल्याने गरजा उरल्या नाहीत कशाच्याच,

कारण तूच केंद्र आहेस माझ्या सर्व सुखाचे!"

✍🏻 – Vasudha’s World




Teertha: The Rainbow of Colors in My Life

They say life is like a blank canvas, waiting to be painted. But until Teertha entered my life, I never imagined that the colors on that canvas could ever feel so alive. Her arrival has been like a vibrant explosion of colors in my world.

This journey isn't just painted with the bright hues of joy; it encompasses every shade of existence. Sometimes, the golden glow of her innocent laughter lights up my entire soul. At other times, the muted grey of her tears makes me a softer, more patient mother. Her pouting, her little tantrums, and then that sudden, loving embrace—each tiny gesture holds a unique shade of motherly love.

Traveling with her brings back the color of curiosity, allowing me to see the world through fresh eyes. Every new step she takes or every new word she utters brings a color of pride that deeply satisfies my heart. Even the momentary red of anger sparked by her mischief quickly fades into the warmth of her blooming smile. All these fragments together have made my life complete.

I no longer feel the need for any outside colors. In Teertha, I have found every shade—of laughter, of tears, of contentment, and of pure fun. These colors aren't just visible to the eye; they are deeply rooted in my soul. Teertha is not just a name; she is the complete rainbow of my life, making my world truly colorful in every sense.

A Short Poem for Teertha:

"Colors of laughter, colors of tears,

Colors of a mother’s love that conquers all fears...

Teertha, your presence has left me wanting for nothing,

For you are the center of my joy, my everything!"

Wednesday, January 7, 2026

स्टेशन क्रमांक आठ… आईपणाच्या प्रवासातील एक अविस्मरणीय थांबा

 

स्टेशन क्रमांक आठ… आईपणाच्या प्रवासातील एक अविस्मरणीय थांबा


आईपणाचा प्रवास हा फक्त नऊ महिन्यांचा नसतो, तर तो प्रत्येक क्षणात, प्रत्येक वेदनेत आणि प्रत्येक आनंदात आकार घेत असतो.

कधी त्या प्रवासात भीती असते, कधी उत्सुकता, तर कधी नकळत डोळ्यांत पाणी आणणारा भावनांचा पूर.

पोटात वाढणाऱ्या त्या छोट्याशा जीवासोबत आईदेखील रोज नव्याने घडत असते.

गरोदरपणाच्या आठव्या महिन्यात आलेला हा अनुभव माझ्या आयुष्यातील असा एक थांबा आहे, जिथे वेदना, श्रद्धा, संस्कार आणि अपार प्रेम एकत्र नांदत होते.





आज आमच्या गरोदरपणाच्या यात्रेचा आठवा महिना सुरू झाला होता.

जणू आमची गाडी आयुष्याच्या एका महत्त्वाच्या टप्प्यावर—स्टेशन नंबर आठ—येऊन थांबली होती.

सुरुवातीला ज्या हलक्या, हळुवार हालचालींची मी आतुरतेने वाट पाहायचे, त्या आता थांबायचं नाव घेत नव्हत्या. पोटातील बाळाला जणू बाहेर यायची खूपच घाई झाली होती.

रात्र रात्र झोप लागत नव्हती. बाळाची हालचाल इतकी वाढली होती की कधी कधी वेदनांमुळे डोळ्यांत पाणी यायचं. पोटात कळा यायला लागल्या आणि मनात भीतीची सावली दाटू लागली.

असेच दोन-तीन दिवस गेले. वेदना वाढतच होत्या. अखेर ठरवलं—आता डॉक्टरकडे जायलाच हवं.

हॉस्पिटलमध्ये गेल्यावर डॉक्टरांनी पोट तपासताच गंभीर स्वरात सांगितलं,

“तू आत्ताच्या आत्ता ॲडमिट हो.”

कारण मला Preterm contractions सुरू झाले होते. त्या क्षणीसुद्धा डिलिव्हरी होऊ शकली असती.

पण डॉक्टरांनी वेळेवर योग्य उपचार केले. जणू एखाद्या जादूच्या छडीने वेदना कमी झाल्या. अजून नऊ महिने पूर्ण व्हायचे होते.

मी मनोमन बाळाला सांगत राहिले—

“थोडं थांब… अजून वेळ आहे… आतच सुरक्षित राहा.”

इंजेक्शन, गोळ्या आणि सकारात्मक विचारांच्या जोरावर बाळाला नऊ महिने पूर्ण होईपर्यंत पोटातच ठेवण्यासाठी मी स्वतःलाच धीर देत राहिले.

बाळावर चांगले संस्कार व्हावेत म्हणून दुसऱ्यांदा चैत्र पौर्णिमेच्या दिवशी ‘गर्भ मंगल संस्कार विधी’ घरी ठेवला.

भंतेजींनी येऊन बाळाला आशीर्वाद दिले, चिवरदान करण्यात आलं.

मन खूप शांत, प्रसन्न झालं. घरात एक वेगळीच सकारात्मक ऊर्जा भरून राहिली.





असेच दिवस सरत होते… बाळाच्या आगमनाच्या चाहुलीने प्रत्येक क्षण खास वाटत होता.

आणि मग आली आंबेडकर जयंती.

रात्री बारा वाजता फटाक्यांचा आवाज, ढोल-डिजेचा गजर सुरू झाला. खाली लोक नाचायला जमले.

ते आवाज सुरू होताच, माझं बाळही पोटात गाण्याच्या ठेक्यावर हालचाल करू लागलं—जणू तोही आनंदात सामील झाला होता.

मी आणि अहो खिडकीत बसून सगळं पाहत होतो… मनातल्या मनात नाचत होतो.

भीम जयंतीची गाणी वाजली की कोणालाही नाचावंसं वाटतंच—आणि मला तर ते खासच वाटत होतं.

दुसऱ्या दिवशी विहारात जाऊन बाबासाहेबांच्या प्रतिमेला नतमस्तक झालो.

संध्याकाळी घरात सगळ्यांनी मिळून छान वंदन केलं.

त्या क्षणी जाणवलं—

हे केवळ गरोदरपण नव्हतं, तर संस्कार, श्रद्धा, आनंद आणि आईपणाचा एक पवित्र प्रवास होता.


निष्कर्ष (Conclusion)

आठवा महिना माझ्यासाठी केवळ काळाचा एक टप्पा नव्हता, तर तो धीर, विश्वास आणि आईपणाच्या परिपक्वतेची कसोटी होता.

वेळेआधी सुरू झालेल्या वेदनांनी घाबरवले, पण डॉक्टरांची काळजी, बाळावरचा विश्वास आणि मनातील सकारात्मकता यामुळे तो काळ पार करता आला.

गर्भ मंगल संस्कार, बाबासाहेबांची जयंती, ढोल-डिजेच्या आवाजात पोटात नाचणारं बाळ—हे सगळं केवळ आठवणी नाहीत, तर त्या बाळाच्या आयुष्याला मिळालेले पहिलं संस्कार होते, असं आजही वाटतं.

आज मागे वळून पाहताना असं जाणवतं की,

आईपण म्हणजे फक्त जन्म देणं नाही,

तर जन्माआधीच त्या जीवासाठी जगायला शिकणं आहे.


✍🏻वसुधा इंगळे 

Sunday, January 4, 2026

एक क्षण, एक भेट… आणि आयुष्यभराची आठवण

 एक क्षण, एक भेट… आणि आयुष्यभराची आठवण


🪷 प्रस्तावना

काही आठवणी अशा असतात ज्या कोणतीही पूर्वकल्पना न देता आपल्या आयुष्यात येतात. त्या क्षणी त्या साध्या वाटतात, अगदी क्षणिक… पण काळ पुढे जातो तसे त्यांचं महत्त्व अधिकच वाढत जातं. आयुष्याच्या धावपळीत आपण अनेक गोष्टी विसरतो, पण काही भेटी, काही चेहरे आणि काही भावना मात्र मनाच्या कोपऱ्यात कायमच्या घर करून बसतात. हा ब्लॉग अशाच एका अनपेक्षित भेटीचा आहे—प्रवासात घडलेल्या, पण मनात खोलवर रुजलेल्या एका अनुभवाचा.




२०२४ साली मी आणि माझे पती दोघंही फिरण्यासाठी गणपती पुळे येथे गेलो होतो. सोबत सिंधुदुर्ग किल्ला पाहायचा असा आमचा बेत होता. प्रवासाचा उत्साह, समुद्राची चाहूल आणि देवदर्शनाची ओढ—सगळं अगदी मनासारखं सुरू होतं.

गणपती पुळे येथे दर्शनासाठी रांगेत उभे असताना एका शाळेची सहल आमच्या समोर आली. विशेष बाब म्हणजे त्या सहलीतील सगळी मुलं मूक-बधिर होती. त्यांच्या सोबत त्यांचे शिक्षक होते. ते दृश्य पाहून नकळत मन थांबलं. ती मुलं शांतपणे, शिस्तीत उभी होती. त्यांच्या डोळ्यांत उत्सुकता होती, आनंद होता, पण शब्द नव्हते.

न राहवून मी त्यांच्या शिक्षकांशी संवाद साधला.

कुठून आलात?

शाळा कोणती आहे?

मुलं किती आहेत?

असे अनेक प्रश्न मी विचारले. तेव्हा कळलं की ही सोलापूर जिल्ह्यातील मोहोळ येथील “मूक बधिर निवासी शाळा” आहे. त्यांच्या उत्तरांत साधेपणा होता, पण त्यांच्या कामात खूप मोठं योगदान असल्याची जाणीव होत होती.

दर्शन झाल्यानंतर आम्ही बाहेर आलो आणि त्या मुलांच्या सोबत फोटो सुद्धा काढले. तो एक छोटासा क्षण… जणू तिथेच संपला असं वाटलं. आम्ही पुढे आमच्या प्रवासाला निघालो. आयुष्यात असे अनेक क्षण येतात आणि जातात—हा सुद्धा तसाच एक क्षण असेल, असं वाटलं होतं.

पण आज, तब्बल दोन वर्षांनंतर, अचानक इंस्टाग्रामवर स्क्रोल करत असताना त्या शाळेचीच प्रोफाईल दिसली. क्षणभर थांबले. मनात जुन्या आठवणींनी गर्दी केली. न राहवून मी लगेच मेसेज केला—

की मी २०२४ साली गणपती पुळे येथे सहलीदरम्यान या मुलांना भेटले होते.

आणि योगायोग बघा…

मला लगेच रिप्लाय सुद्धा आला.

त्यांना मी मेसेज केला, याचं त्यांना खूप छान वाटलं. आणि मला सुद्धा. त्या काही ओळींच्या संवादात एक आपुलकी होती, ओळखीची भावना होती.

मग मी दोन वर्षांपूर्वी त्या मुलांच्या सोबत काढलेले फोटो शोधायला लागले. फोटो सापडले आणि पाहताच मन अक्षरशः भरून आलं. तेच चेहरे, तेच हसू, तोच क्षण… सगळं पुन्हा जिवंत झालं. मी ते फोटो लगेच त्यांना पाठवले.

त्यांचाही लगेच रिप्लाय आला—

“मी हे फोटो मुलांना दाखवले… आणि मुलांना खूप आनंद झाला.”

हे वाचून मन खूपच भरून आलं. एका साध्या भेटीची, एका क्षणाची आठवण दोन वर्षांनंतरही जपली गेली होती. ती फक्त माझ्याच मनात नव्हती, तर समोरच्याच्याही मनात तितकीच जिवंत होती.










🌿 निष्कर्ष

आजच्या धावपळीच्या आणि विसराळू जगात, माणसं माणसांना पटकन विसरतात. नातेसंबंध क्षणिक होतात आणि आठवणी सोशल मीडियाच्या गर्दीत हरवून जातात. अशा काळात दोन वर्षांपूर्वीची एक साधी भेट, काही फोटो आणि थोडासा संवाद आजही जपला गेला आहे, ही गोष्ट खूप काही सांगून जाते.

मूक असलेली ती मुलं शब्दांत बोलत नसली, तरी त्यांच्या आनंदात, त्यांच्या हसण्यात आणि त्या आठवणी जपण्याच्या भावनेत खूप काही बोलकं होतं. कधी कधी आयुष्यात भेटलेली माणसं आपली नसतात, तरीही ती आपल्या मनाची होऊन जातात.

खरंच,

काही भेटी क्षणभरासाठी असतात…

पण त्या आठवणी आयुष्यभरासाठी देऊन जा


✍🏻वसुधा इंगळे.



Thursday, December 25, 2025

थोड मनातलं


शब्द फक्त अर्थ सांगण्यासाठी नसतात; जीवनातील मूल्ये समजून घेण्यासाठी संवादाची, नात्यांसाठी विश्वासाची आणि घरातील सुखासाठी प्रेमाची गरज असते. समाजात आपली ओळख निर्माण करण्यासाठी केवळ नाव नाही, तर कर्तृत्व आवश्यक आहे. जीवनात प्रगती साधण्यासाठी साधना, सुख मिळवण्यासाठी समाधान आणि लोकांच्या आठवणीत राहण्यासाठी अंतर्मुख योगदान महत्त्वाचे ठरते. शब्दांपलीकडे समजायला 'संवाद' लागतो, 


नाती टिकवायला निखळ 'विश्वास' लागतो, 

घर सजवायला फक्त वस्तू नाही, 'प्रेम' लागते, 

आणि ओळख निर्माण करायला नाव नाही, 

'कर्तृत्व' लागते.


सुखाचा शोध घ्यायला 'समाधान' लागते, 

प्रगती पथावर चालायला 'साधना' लागते, 

जगावे तर असे की लोक आठवण काढतील, 

त्यासाठी श्वास नाही, लोकांच्या मनात

 'जागा' लागते.


निष्कर्ष

हा विचार आपल्याला शिकवतो की जीवनातील खरी मूल्ये शब्दांपेक्षा अधिक गहन आहेत. संवाद, विश्वास, प्रेम, कर्तृत्व, समाधान, साधना आणि लोकांच्या मनात जागा निर्माण करणे हे जीवन यशस्वी व अर्थपूर्ण बनवतात. या तत्वांवर आधारित आयुष्य जगल्यास आपल्याला खरी ओळख मिळते आणि लोकांच्या हृदयात आपली उपस्थिती कायम राहते.

Wednesday, December 3, 2025

दाराशी उमललेलं गोड वसंत


दाराशी उमललेलं गोड वसंत


 आज घरचा दरवाजा उघडा ठेवला होता. तीर्था ला खेळवण्यात गुंग असताना अचानक लहान मुलांचा गोड गोड आवाज कानावर आला. क्षणभर वाटलं—कोण आलंय बाहेर? म्हणून मी माझी साडेसहा महिन्यांची लेक तीर्थाला उचलून दारापाशी गेले.


दार उघडलं तर दिसलं की वरच्या मजल्यावर ट्युशनला जाणारी लहान मुलं ट्युशन संपवून घरी निघाली होती. त्यांच्या चकाकणाऱ्या डोळ्यांमध्ये आणि खसखसणाऱ्या हसण्यात एक वेगळीच निरागसता होती.


मी तीर्थाला दाखवत म्हणाले,

“बघ… तुझ्यासारख्या दीदी आहेत या! या ट्युशनला येतात. तू पण मोठी झालीस की जाशील ना?”


तीर्थाने तिच्या छोट्या हातांनी हवेत फडफड करत ‘आ-बा-बा’ करत होकार दिला. माझ्या मनात एक वेगळीच ऊब पसरली.


तेवढ्यात मी त्या मुलींना हसत विचारलं,

“आप इसको लेकर जयोगे क्या कल?”

त्यापण हसत म्हणाले, “हा"

मी पण लगेच म्हटलं इसकी एक स्केट और दो बुक्स है, इतना बस.”





त्यावर त्यांपैकी एक मुलगी अगदी कौतुकाने म्हणाली, “बॅग भी है क्या इसके पास?”

मीही हसत होकार दिला, “हां, है ना छोटी सी!”


नंतर मी त्यांची नाव विचारली — रिद्धिमा, अनुष्का आणि अनन्या. अतिशय गोड, नम्र आणि हसतमुख मुली. मग मीही त्यांना माझ्या लेकीचं नाव सांगितलं,

“इसका नाम तीर्था है.”


मी त्यांना विचारलं, “तुम्ही कुठे राहता?”

त्या म्हणाल्या, “जयश्री अपार्टमेंट.”


तेवढ्यात मी त्यांना परत विचारल,

“घर में आओगे क्या?”

तर नाही म्हणाल्या.


दरम्यान, तीर्था पण त्याच्या सोबत हया होहुहू आआबब्ब..

करायला लागली.

तीर्थाने उत्साहाने सगळ्यांच्या छोट्या हातात हात ठेवून ‘हाय’ केलं, ‘बाय-बाय’ केलं. तिच्या त्या निरागस गोड हसण्याने सगळ्यांच्याच चेहऱ्यावर अधिकच हसू उमटलं.


शेवटी मी त्यांना विचारलं,

“उद्या ट्युशन किती वाजता?”

त्यांनी एकदम एकत्र हसत उत्तर दिलं,

“छे बजे (सहा)वाजता!”


आणि त्या उड्या मारत, एकमेकींच्या हातात हात घालून निघून गेल्या.

दार बंद करताना मनात वाटलं — किती छान असतं ही लहान मुलांची दुनिया! निरागस, साधी, पण मन भरून टाकणारी.





✍🏻 वसुधा इंगळे.

Thursday, October 30, 2025

सातवा महिना : डोहाळे जेवण

 सातवा महिना: डोहाळ जेवण 


बघता बघता गरोदरपणाचा सातवा महिना लागला. खूप छान गेले हे सहा महिने. आम्ही बाळासोबत खूप आठवणी जमा केल्या. त्याची प्रत्येक प्रतिक्रिया मी माझ्या मनात साठवून ठेवली आहे. 


हळू हळू दिवस सरत होते, तस तस माझं पोट सुद्धा दिसायला लागलं. आणि टीटू ची हालचाल सुद्धा खूप वेगाने होत होती. कधी कधी तर त्याला पोटात इतकी मस्ती करावीशी वाटत असेल की माझी रात्री ची झोपच उडायची. 


एक दिवस टीटू शी गप्पा मारताना विचारलं मी, टीटू डॅडी चा वाढदिवस जवळ येत आहे. आपण त्यांना काय बर गिफ्ट द्यायचं. मग म्हटलं टीटू तर लहान आहे तो कसा सांगणार मला.

मग मी त्याला काही पर्याय दिले...आणि ज्या पर्याय ला टीटू हालचाल करेल किंवा लाथ मारेल आपण तेच गिफ्ट घ्यायचे. मग ठरलं असच करायचं, आणि टीटू ने हलकेच होकार दिला.





वाढदिवसाचा दिवस आला, छान गोड जेवण बनवल दुपारी. जेवण करून आराम झालं. संध्याकाळी मस्त दोघ तयार झालो. टीटू सोबत डॅडी चा पहिला वाढदिवस साजरा होणार होता. भगवंतांन समोर नतमस्तक झालो, आणि त्रिसरणं पंचशील ग्रहण करतं असताना; पुन्हा टीटू जणू पोटात खूप जोरात हालचाल करू लागला. जणू काही मी पण आहे तुमच्या सोबत. इतकं छान वाटलं ना, जणू अंगावरून मोरपिस फिरवाव तस.




वाढदिवस साजरा झाला, केक कापला, फोटो काढले, बाहेर जेवायला गेलो. आणि टीटू च्या छान छान प्रतिसादामुळे तर आणखीनच छान जातो दिवस. 


सातवा महिना लागला होतो, तर मग डोहाळे जेवण करायचं.

कस करायचं, काय काय करायचं, कपडे काय घालायचे, डेकोरेशन कस असेल, आमंत्रण करायची, सगळ्या सगळ्या गोष्टीची उत्साहात घाई सुरू झाली.


आणि मग आला तो दिवस, घरात पाहुणे जमले...घर अगदी भरून गेले. खूप आनंदा च वातावरण झालं होतं. मज्जा मस्ती, कोणाची गंमत तर कोणाची खोड काढणं अशा सगळ्या गोष्टी घडत होत्या. कारण आमच्या आयुष्यातला लग्नानंतर चा पहिला क्षण होता. ज्या दिवसाची आम्ही खूप वर्ष वाट पाहिली होती.


आई होणं ही एक विलक्षण भावना आहे – नव्या जीवनाची चाहूल आणि एका स्त्रीच्या आयुष्यातील नवं पर्व. माझ्यासाठी या सुंदर प्रवासातला सर्वात खास दिवस म्हणजे माझं डोहाळे जेवण.




त्या दिवशीचा उत्साह अजूनही मनात तसाच ताजातवाना आहे. हिरवी साडी नेसलेली, हिरवा चुडा घातलेला, चेहऱ्यावर आनंदाचा प्रकाश – मी अक्षरशः तेजस्वी दिसत होते. त्या दिवसाची तयारी काही साधी नव्हती, कारण ही केवळ एक परंपरा नव्हती, तर माझ्या मातृत्वाच्या सुरुवातीची गोड साक्ष होती.




सगळ्यांना अजून आठवतंय – “झिंगाट” गाण्यावर माझा आणि नरेनचा एकदम धम्माल डान्स! लग्नातसुद्धा इतकी धमाल केली नव्हती, जितकी डोहाळे जेवणाला केली. आम्ही नुसतं नाचलो नाही, तर त्या क्षणाला जिवंत केलं. सगळे पाहुणे हसत होते, टाळ्या वाजवत होते – आणि आम्ही त्या आनंदात न्हालो होतो.





मग आला माझा खास उखाणा –


"रायगड किल्याचे पहिले नाव होते रायरी,


अहोन सोबत सुरू करते संसाराची पहिली पायरी,


आमच्या आनंदावर नाही राहिला ताबा,


सप्टेंबरमध्ये समजले मी होणार आई आणि हे होणार बाबा."




हा उखाणा घेताना माझ्या बाळाने पोटात मस्ती केली – आणि मी अर्धा उखाणा विसरले! पण त्या हास्यातच सगळं काही होतं – माझं आई होणं, नरेनचं बाबा होणं, आणि त्या छोट्याशा जीवाचं आमच्या आयुष्यात येणं.


"आता पर्यंत च्या प्रेमात यांनी पडू दिली नाही कसली कमी, काय माहित कोण येणार – थोर भीमबा की आमची रमाई!"


सगळ्यांना इतका मजेशीर वाटला हा उखाणा की टाळ्यांचा वर्षाव झाला. शेवटी हसत-हसत विचारलं – 


"नरेन राव सांगा आता काय उचलू – बर्फी की पेढा?"



उखाणा तर सगळ्यांना आवडला पण सगळ्यांच्या आग्रहाखातर यांना पण उखाणा घ्यावा लागला.

आधी मला म्हणाले होते मी नाही घेणार. पण मी म्हटलं लक्षात तर ठेवा फक्त, घ्यायचं की नाही नंतर ठरवू.


मग घेतला एकदाचा उखाणा, 

"नात्याच्या सृष्टीला प्रेमाचा गाभा,

वसुधा होईल आई आणि मी होणार बाबा".


त्या दिवसातला प्रत्येक क्षण माझ्यासाठी अमूल्य आहे – डान्स, उखाणे, मस्ती, आणि बाळाची चाहूल... सगळं एकत्र मिळून बनलं आहे माझ्या जीवनातलं एक सोन्यासारखं पान.



✍🏻वसुधा इंगळे.





Friday, October 10, 2025

टीटू – माझ्या सहाव्या महिन्याची सफर

टिटू - माझ्या सहाव्या महिन्याची सफर


गर्भारपणाचा सहावा महिना सुरू झाला आहे. मागचे पाच महिने अगदी सुंदर गेले. टीटूने फारसा त्रास दिला नाही, उलट जणू पोटात मस्त खेळत, हसत आणि माझ्याशी संवाद साधत दिवस घालवत होता. डॉक्टरांनी काही गोष्टी टाळायला सांगितल्या होत्या, काही काटेकोरपणे पाळायला सांगितल्या होत्या, आणि त्या मी पूर्ण मनापासून पाळत गेले.


 


या महिन्यात टीटूच्या गुलाबीसर त्वचेवर हलका थर आला आहे. छोट्या रोमकूपांची निर्मिती होत होती. केस फुटायला लागले होते. बुद्धीचा विकास वेगाने होत होता. म्हणूनच मी रोज गणिताची कोडी सोडवत होती, विज्ञानाचे प्रयोग बघत होती सामान्यज्ञान वाचायची. मला माहीत आहे – हे सगळं त्याच्यापर्यंत पोहोचतंय.

महान व्यक्तींचं जीवनचरित्र वाचताना, त्यांच्या मालिका बघताना मी टीटूशी बोलते. “हे बाळा, तुला हे ऐकायला मजा येतेय ना? तू बुद्धिमान, विचारशील आणि विवेकी होशील.” मनातून एक वेगळीच शक्ती मिळायची. रोज भगवंताला प्रार्थना करायची, की माझं बाळ तेजस्वी बुद्धीचं, शुद्ध मनाचं आणि धैर्यवान होवो. मी रोज सुवर्णजल प्राशन करायची, पौष्टिक आहार घेत होती – सगळं त्याच्यासाठीच.


एक दिवस आम्ही  संभाजी महाराजांचा चित्रपट बघायला गेलो होतो. पडद्यावर त्यांचा पराक्रम पाहताना माझ्या पोटात अचानक हालचाल झाली. टीटू एवढा आनंदात हलला की मला जाणवलं . त्याला महाराजांची गाथा किती आवडली आहे!

तेवढ्यात ठरवलं “आपण संभाजी महाराजांच्या समाधीला भेट द्यायला जायचंच.”


डॉक्टरांची परवानगी घेतली. आई- पप्पा आणि राणु ला मुंबईवरून बोलावलं. महाराजांच्या समाधी बरोबरच अजून काही ठिकाण फिरायच ठरवलं. ड्रायव्हरला सांगितलं प्रवास अगदी हळूहळू करायचा.


 *भीमा-कोरेगावचा विजयस्तंभ*


प्रवासाचा पहिला टप्पा होता भीमा-कोरेगाव. विजयस्तंभासमोर उभी राहिले, पोटावर हात ठेवला आणि टीटूला सांगितलं –




“ही लढाई १८१८ साली झाली. महार सैनिकांनी ब्रिटिशांच्या बाजूने पेशव्यांच्या मोठ्या सैन्याचा पराभव केला. हा विजय त्यांच्या शौर्याचं प्रतीक आहे. म्हणून दरवर्षी १ जानेवारीला हजारो लोक इथे येऊन आपल्या पूर्वजांना अभिवादन करतात.”

मी आणि तुझे डॅडी पण आठ वर्षापूर्वी विजयस्तंभाला वंदन करण्यासाठी आलो होतो. 

मी बोलत असताना पोटातल्या छोट्याशा हालचालीने मला कळलं – टीटू माझं प्रत्येक शब्द ऐकत आहे. नंतर फोटो काढले आणि निघालो पुढच्या टप्प्याकडे.

 

वढू बुद्रुक आणि तुळापूर – समाधी


“टीटूराव, आता आपण वढू ला आलो आहोत. इथेच छत्रपती संभाजी महाराजांची खरी समाधी आहे.” मी पोटावर हात ठेवून हलकेच सांगितलं.




 

इतिहास आठवताच डोळ्यांत पाणी आलं. स्वराज्याचे धाकले धनी संभाजी महाराज यांचा तुळापूर येथे छळ करून त्यांचा शिरच्छेद करण्यात आला. औरंगजेबाच्या भीतीने कुणीही त्याच्या शरीराचे तुकडे उचलायला धजावलं नाही. पण गावकरी गणपत महार यांनी धाडस केलं. त्यांनी तुकडे शिवले आणि वढू बुद्रुक येथे अंत्यसंस्कार केले.




ही कहाणी सांगताना टीटू हलकेच हलला. माझ्या अंगातून शहारे आले. *जणू तोही त्या क्षणात सहभागी होत होता.*



आळंदीची प्रसन्नता


शेवटी पोहोचलो आळंदीला. तो दिवस एकादशीचा होता. संपूर्ण परिसरात भक्तिरस दाटून आला होता. आळंदी हे एक महाराष्ट्रातील प्रसिद्ध तीर्थक्षेत्र आहे, जे संत ज्ञानेश्वर महाराजांचे समाधीस्थळ म्हणून ओळखले जात आणि इंद्रायणी नदीच्या काठी आहे. वारकरी संप्रदायासाठी अत्यंत पवित्र मानले जाणारे ठिकाण आहे. आळंदी च दर्शन घेऊन आम्ही निघालो घराकडे जाण्यासाठी.

मनातल्या मनात प्रार्थना केली –“माझं लेकरू बुद्धिमान, एकाग्र आणि विवेकी होवो. त्याची बुद्धी तेजस्वी राहो.”


परतीच्या प्रवासातील शांतता


आळंदी च दर्शन घेऊन आम्ही निघालो घराकडे जाण्यासाठी. गाडी मध्ये सगळे झोपी गेले, पण आम्हाला काही झोप येत नव्हती कारण टीटू काही हालचालच करत नव्हता. फक्त महाराजांच्या समाधी च्या ठिकाणी आम्ही गेलो तेव्हाच आणि तिथेच टीटू फक्त हालचाल करत होता. त्या नंतर टीटू ने एकदम मौन च धारण केलं. इकडे मी फुल टेन्शन मध्ये....


कारण कधी कधी टीटू बद्दल फार कोणाला काही सांगितलं तर टीटू असाच शांत होतो. हे माहित होत मला...

अहो मला सारखं विचारत होते काय झाल काय झाल शांत का झालीस तू...

त्यांना हळू सांगितलं टीटू एकदम शांत आहे. ते मला म्हणाले त्याला अफ़र्मेशन देत रहा.

पण त्याला किती ही अफ़र्मेशन दिल्या तरी काही तो माझं ऐकत नव्हता.


शेवटी घरी आलो फ्रेश झालो, आणि डॅडा ने माझ्या पोटावर हाथ ठेवून समजावलं तेव्हा कुठे टीटू थोड फार हालचाल करायला लागला.. मग रात्री आम्ही जेवण झाल्यावर शतपावली करायला गच्ची वर गेलो; तेव्हा टीटू ला फार बरं वाटलं. कारण तेव्हा फक्त मम्मा डॅडी आणि टीटू होते ना. तेव्हा कुठे आमच्या दोघांच्या ही जीवात जीव आला. मग टीटू ला चांदण्या आणि विमान दाखवून आम्ही खाली आलो आणि शांत झोपलो.

 

२६ जानेवारी – सलामी


दुसऱ्या दिवशी २६ जानेवारी. कॉलनी मध्ये, किंवा जवळपास शाळेमध्ये कुठे झेंडावंदन होत नव्हतं. मग ठरवलं – आपणच घरी राष्ट्रगीत गाऊया. आम्ही उभे राहिलो, राष्ट्रगीत म्हणायला सुरुवात केली.


आणि काय आश्चर्य! पोटातल्या टीटूने सलामी दिल्यासारखी हालचाल केली. माझ्या डोळ्यांत आनंदाश्रू तरळले. त्या क्षणी राष्ट्रगीताची ताकद नव्याने जाणवली.


     सोनोग्राफीचा चमत्कार


दुपारी हॉस्पिटलला गेलो. डॉक्टर सोनोग्राफी करत होते. स्क्रीनवर टीटू दिसला – उजवा हात हृदयावर ठेवून निवांत झोपलेला. डॉक्टर त्यांचे प्रयत्न करत होते, पण हृदयाचा फोटो घेता येत नव्हता.


ते शेवटी हसून म्हणाले –

“तुम्हीच तुमच्या बाळाला समजवा, नाहीतर कठीण आहे तपासणी करणं!”

मग आम्ही रूम च्या बाहेर आलो; मी हळूच पोटावर हात ठेवून म्हणाले –

“बाळा, डॉक्टर आंटीला तुझा छान फोटो काढायचाय गं, थोडा हात बाजूला कर हा आता” अस सांगून आम्ही पुन्हा सोनोग्राफी रूम मध्ये गेलो. 


आणि खरंच! काही सेकंदांत टीटूने हात बाजूला घेतला. सोनोग्राफी पूर्ण झाली. डॉक्टर थक्क झाले.

“काय सांगितलं तुम्ही? हे बाळ तर अगदी समजूतदार आहे!”


मी फक्त हसले. कारण मला ठाऊक होतं – गर्भधारणेच्या सातव्या आठवड्यापासून मी रोज त्याला प्रेमळ अफर्मेशन्स देत होते. रोज गप्पा मारते. म्हणूनच टीटू आज इतका समजूतदार आहे – अजून जन्मही घेतलेला नाही, आणि आधीच मनाने किती जवळचा वाटतो.

ही होती माझ्या सहाव्या महिन्याची गोष्ट –

माझ्या पोटातील छोट्याशा जीवाशी साधलेला संवाद, इतिहासाच्या वाटेवर केलेला प्रवास, आणि प्रेमळ शब्दांनी फुलवलेली नाळ.


✍🏻 वसुधा इंगळे.

Tuesday, September 16, 2025

वर्षावासाचा अनुभव

 **वर्षावासाचा अनुभव**


वर्षावास महिना सुरू झाला होता. मनात खूप दिवसांपासून इच्छा होती की, या वेळी एखाद्या विहारात जाऊन कार्यक्रमात सहभागी व्हावं. माहेरी मोठा विहार आहे, तिथे वर्षावासाचे सण, प्रवचनं, कार्यक्रम उपासक-उपासिका एकत्र येऊन साजरे करतात.



लग्नानंतर पहिल्यांदाच मी माझ्या लेकीला—तीर्थाला—विहारात घेऊन जाण्याचा योग आला. प्रवास छान झाला; गाडीत तीर्था गोड झोपली सुद्धा. घरी पोहोचलो तेव्हा मस्त खेळली. शेजारी राहणाऱ्या माझ्या मैत्रिणीला ही नुकतंच बाळ झालं होतं, तिला भेटून गप्पा मारल्या. तीर्था तिथेही खेळली आणि सगळ्यांना खुश केल.


थोड्या वेळाने आम्ही—मी, तीर्था आणि वाहिनी—सगळे विहारात गेलो. तिथे पोहोचल्यावर लोकांची गर्दी पाहून तीर्था थोडी कुरकुर करू लागली. खूप लोकांमध्ये जाण्याची तिला अजून सवय नव्हती. तरीसुद्धा तिच्या हातून विहाराला "धम्मदान" दिलं, आणि सगळ्यांनी तिला गोड गोड आशीर्वाद दिले. तो क्षण मनाला अगदी भारावून टाकणारा होता.




कार्यक्रमानंतर आम्ही घरी यायला ऑनलाइन गाडी बुक केली. ड्रायव्हरला आधीच सांगितलं होतं—

*"भैया, छोटा बेबी है मेरे पास, जरा आराम से चलाना…"*


पण त्याने ऐकलं कुठं! पहिल्याच वळणावर जोरात ब्रेक मारला. मी घाबरून पुन्हा सांगितलं—

*"भैया, थोड़ा ध्यान से, बच्चा है…"*


पुढच्या काही मिनिटांत तर तो नुसता फोनवर आपल्या बायकोशी की प्रेयसीशी, देव जाणे, कुणाशी तरी सौम्य आवाजात भांडू लागला. आणि म्हणे,

*"ई तोहार टेन्शन में हम इक दिन गाड़ी ठोक देंगे!"*


हे ऐकून अंगावर सर्रकन काटा आला. मनात आलं—आता काय करू? उतरून दुसरी गाडी घ्यावी का? हा तर आपल्याला विनातिकीट विमानाशिवाय आकाशात पाठवेल ? अगदी वाटलं, की मीच गाडी चालवावी; पण सोबत तीर्था होती आणि शिवाय मला गाडी चालवता येत नाही. 

असा झाला आमचा हा गोड आणि थोडा काळजीत टाकणारा प्रवास😰


✍️ *वसुधा इंगळे*

Wednesday, September 10, 2025

माझा नटखट टीटू

 माझा नटखट टीटू 


आता आपली गाडी स्टेशन नंबर 5 वर आली आहे. म्हणजे आपल्या गर्भयात्रेचा पाचवा महिना सुरु झाला आहे. वेळ पुढे जात आहे तशी तुझी समजण्याची शक्ती, चतुराई आणि नविन नविन शिकायच्या - गोष्टी यांची क्षमता सुध्दा वाढत जात आहे. आता तुझे डॅडी माझ्या पोटावर कान ठेवुन तुझ्या हृदयाचे ठोके सुध्दा ऐकतात. बर का! 



आता तुझा चांगला विकास ही झाला आहे. तुझ्या हृदयाचे ठोके माझ्या आत मला जाणवतात. आणि हाच विचार मला खूप आनंद देतो.

तुझे छोटे छोटे प्रेमळ डोळे आता पूर्णपणे विकसित झालेले आहेत. तुझे डोळे खूप सुंदर ताऱ्यांप्रमाने चमकत आहेत. लहान-लहान बोटे, लाल-लाल ओठ छोटेस नाजूक नाक! जणू काही सपूर्ण विश्वाच सौंदर्य माझ्या गर्भात उमलत आहे अस वाटत.


या महिन्यात तुझं वजन खूप चांगल्या पध्दतीनं वाढलं आहे. बघ ना ! माझा बेबीबंम दिसायला लाग‌ला आहे. ज्यामुळे सगळ्यांना कळले आहे की, मी गर्भवती आहे. लोंकाकडून मिळालेल्या शुभेच्छा तुला ऐकू येत आहेत ना? 

मला माहित आहे माझा स्पर्श आणि गोड गोड गोष्टी तुला खूप खूप आवडतात. माझ्या पोटावर हात ठेवुन मी आणि डॅडी तुला अंगाई गातो. तू पण लक्ष देऊन ऐकतो !



रोज तुझ्यासाठी नवीन काही तरी करायचं, किंवा तुला नवीन कोणत्या तरी गोष्टी ची ओळख करून द्यायची अस ठरवलं होत. जस की आज "टीटू" ही भाजी बनवली आहे. भाजी कोणत्या रंगाची आहे माहित आहे का तुला?

किंवा आज भगवंताची पूजा करताना कोणत्या कोणत्या रंगाची फुल घेतली त्या रंगाची तुला नाव सांगू का? आणि फुलांची नाव पण सांगते!!

असा रोजचा दिनक्रम होता. प्रत्येक गोष्ट तुला सांगायची. कारण तू आता मला प्रतिसाद देत होतास हलकेच पोटात हालचाल करून.


डॉक्टर ने सांगितलं होत तुम्ही थोड फार - पण जास्त लांब नाही, अस फिरायला जाऊ शकतात. 

मग आम्ही त्या संधी का सोडायचा! मग पुण्यामध्ये असल्यामुळे पुन्हा कधी संधी मिळेल "आर्मी दिवसाचे प्रदर्शन" बघण्याची, किंवा खास तेच बघण्यासाठी पुण्याला जाण्याची, मग संधी च सोन करूया या विचारणे आम्ही "आर्मी दिवसाचे प्रदर्शन" बघायला गेलो. आणि तुझ्या सोबत एक नवीन आठवण तयार केली. तू खूप सुंदर प्रतिसाद देतोस मला म्हणून हे सगळ शक्य होत. नाही तर मला पण तुला घेऊन घरीच रहाव लागलं असत. तुला फिरायला आवडल आणि तू मला तुला आवडलेल्या गोष्टी आहेत याचा वेळोवेळी संकेत देत आहेस. म्हणून मी तुझ्या सोबत माझ्या गरोदर पानाचा प्रवास अजून मजेशीर करायचा अस ठरवलं आहे.



माझी सात वर्षा पासून सगळ्यात आवडती मालिका म्हणजे "स्वराज्य रक्षक संभाजी"  मालिका जवळ जवळ मी १०ते १२ वेळा पाहिली आहे, आणि आता तू पोटात असताना देखील "सावित्री ज्योती",  "डॉ.बाबासाहेब आंबेडकर", अशा वेगवेगळ्या मालिका बघते. पण स्वराज्य रक्षक संभाजी मालिका बघताना देखील तू मला काही भावनिक प्रसंग असतील तर वेगळी हालचाल किंवा महाराजाचे काही गनिमी कावे असतील तर वेगळी हालचाल करतोस.  नेमक त्या वेळी एक चित्रपट आला, "धर्मवीर संभाजी महाराज", मग हा चित्रपट न बघून कस चालेल, मग तुझे डॅडी सहज रात्री शतपावली करताना म्हणाले "टीटूराव" जायचं का महाराजांचा चित्रपट बघायला, आणि त्या क्षणापासून रात्री दोन वाजे पर्यंत तुझी पोटामध्ये "अफजलखान, शाहिस्तेखान, औरंगजेब," अजून काय माहित कोणा सोबत "लढाई" चालू झाली, ती संपता संपत नव्हती. शेवटी तुझे डॅडी आणि मी तुझ्या साठी अंगाई गीत गाऊ लागलो, " गाई गाई बाळा झोपी जाई" .


सकाळी उठून म्हटलं बाळा ला नेल पाहिजे चित्रपट बघायला, त्याला आवडेल आणि महाराजांचा इतिहास ही कळेल. मग एक दिवस आम्ही गेलो चित्रपट गृहात, चित्रपट बघायला बाळ माझं १५ मिनिट पण शांत राहील नाही, पोटात त्याची पुन्हा कोणासोबत लढाई चालू झाली हे त्यालाच माहित. शेवटी काही वेळ बाहेर आले जेणे करून बाळ शांत होईल, पण कसलं काय टीटू कदाचित "स्वराज्याचे गुप्तहेर", "बहिर्जी नाईक" यांच्यासोबत मसलती आणि खलबत करत असेल आतमध्ये. जेणे करून मी आताच कोणता तरी गनिमी कावा वापरून मम्मा च्या पोटातून बाहेर येतो.

 चित्रपट बघायला आलेल्या एक काकू पण म्हणाल्या संभाजी महाराज येतील तुमच्या घरी, आम्ही आनंदाने म्हटलं हो हो...येऊ देत. आणि त्या क्षणी माझ्या मनात आलं – हो खरंच, माझ्या गर्भात वाढतंय ते माझं छोटं शूरवीर बाळ – माझा नटखट टीटू.


✍🏻वसुधा इंगळे.

Friday, August 22, 2025

आई-बाळाचं जग पाहण्याचं प्रवासवर्णन

 आई-बाळाचं जग पाहण्याचं प्रवासवर्णन


**बघता बघता…**


चौथ्या महिन्यातली सकाळ. तीन महिने डॉक्टरांनी सांगितलेलं बंधन (जास्त प्रवास नाही, आणि खूप आरामही नाही) पाळून झाली होती. घरातल्या खिडकीतून येणाऱ्या ऊन-वाऱ्याच्या साथीने पुस्तकं वाचणं, योगा करणं, डायरी लिहिणं, गर्भसंस्काराचा ऑनलाइन वर्ग, आणि रोजच्या स्वयंपाकात नवनवीन पदार्थ… सगळं चालू होतं. तरीही मनात एक गोड हुरहूर होती — *माझ्या बाळाला बाहेरचं जग दाखवायचं आहे.*



डॉक्टरांना विचारलं, “थोडं बाहेर फिरायला जाऊ का?”

ते हसले — “कंटाळा आला तर टीव्ही बघा.”

मी खट्याळ हसून उत्तर दिलं, “टीव्ही बघायला नाही आवडत.”

“मग पुस्तक वाचा,” ते म्हणाले.

“पुस्तकं तर भरपूर वाचते… पण आता मन मोकळ्या आकाशात फिरायला हवं आहे,” मी स्पष्ट सांगितलं.


डॉक्टरांनी अखेर मान डोलावली — “७-८ किलोमीटरच्या आत कुठेही जा, पण बस-रिक्षा टाळा.”

बस्स! मग पहिली सफर ठरली — **वाघेश्वर मंदिराला**.


त्या दिवशी सकाळच्या मंद उन्हात आणि वाऱ्यात मी पोटावर हात ठेवून बाळाला म्हटलं — *“आज तुला पुण्यातील एका मंदिराच पहिलं दर्शन घडवते.”* मंदिरात पोहोचल्यावर ती शांतता, घंटांचा नाद, आणि मनभरून येणारी श्रद्धा… तिथेच पिलाजीराव जाधवरावांची समाधी होती. इतिहासाचा तो ठसा पाहताना वाटलं, माझ्या बाळाच्या मनातही ही ताकद, ही निष्ठा रुजावी.

काही दिवसांनी, जवळच्या मॉलमध्ये **सर्कस** लागली होती. दोघांनाही लहानपणीच्या आठवणी उजळल्या —

“मी लहान होते तेव्हा आई आणि सगळ्या मैत्रिणींसोबत सर्कस बघायला गेले होते,” अस मी यांना सांगितलं.

तेही हसले — “मी पण मामासोबत गेलो होतो.”


सहजच मी पोटावर हात ठेवून बाळाला विचारलं — *“जायचं का सर्कस बघायला?”*

काही क्षणांनी हलकीशी हालचाल — जणू होकारार्थी उत्तर मिळालं.




सर्कसच्या रंगीबेरंगी दिव्याखाली, वेगवेगळ्या कसरती,  जोकरची गंमत बघून बाळाच्या हालचाली वाढत होत्या. जणू आतमध्येच लहानसं टाळ्यांचं कारंजं उडत होतं. मी हळूच म्हणाले, “अहो, फोटो नका काढू, इकडे पोटावर हात ठेवा… जाणवतंय ना? हा जोकर बाळाला खूप आवडला आहे बहुतेक.”


त्या रात्रीनंतर मात्र माझी झोप उडाली. कारण असं वाटत होतं — बाळ अजूनही आतल्या आत सर्कशीतल्या खेळांत रमलंय… कधी झुलतंय, कधी उड्या मारतंय, कधी टाळ्या वाजवतंय. आणि मी, आई म्हणून, त्या छोट्या खेळाडूच्या प्रत्येक हालचालीचा आनंद घेत होते.


✍🏻 वसुधा इंगळे.

Thursday, July 31, 2025

पहिली हालचाल...पहिली भेट

"पहिली हालचाल... पहिली भेट"


गरोदरपणाचे दिवस हे प्रत्येक स्त्रीसाठी एक वेगळंच जग असतं. प्रत्येक क्षणात नवीन काहीतरी घडत असतं, आणि त्या सगळ्या अनुभवांचा एक सुंदर गोफ तयार होत जातो.
ही गोष्ट आहे अशाच एका क्षणाची — जेव्हा बाळाने पहिल्यांदा हलवून मम्मा- डॅडी ना सांगितलं, "मी इथे आहे!"





त्या दिवशी माझी पहिली सोनोग्राफी होती. मनात प्रचंड उत्सुकता होती —
माझं बाळ मला पहिल्यांदा दिसणार होतं.

त्याच्या दोन दिवस आधीच, मी काहीतरी वेगळं जाणवलं होतं...
पोटात एक नाजूकशी, लाजरीशी हालचाल झाली होती.
जणू एखाद्या फुलपाखराने अलगद स्पर्श करून पळून जावं…
ते क्षणभरच होतं, पण त्यात आयुष्याचं संपूर्ण संगीत भरलेलं होतं.

माझी एक रोजची सवय होती — एक विशिष्ट गाणं ऐकायची:
"हीच आमुची प्रार्थना अन् हेच आमुचे मागणे..."
हे गाणं ऐकलं की मन प्रसन्न व्हायचं, घरभर आनंद भरून यायचा.

त्या दिवशी मी नेहमीसारखी माझ्या गर्भसंस्कार अ‍ॅपवरच्या ॲक्टिव्हिटीसाठी बसले.
तेव्हा काय आश्चर्य! आजच्या प्रार्थनेत तेच गाणं होतं!
मी आनंदाने लगेच माझ्या नवऱ्याला हाक मारली,
"अहो, बघा ना, आपण रोज ऐकतो तेच गाणं आज इथे प्रार्थना म्हणून आहे!"

आम्ही दोघं गाणं गुणगुणायला लागलो. आणि तेवढ्यात...
बाळाने पुन्हा हालचाल केली!
गर्भावस्थेच्या फक्त आठव्या आठवड्यात.

मी चमकून बोलले,
"अहो, पुन्हा म्हणू या गाणं… बाळ हालचाल करतंय!"
आम्ही पुन्हा गायलो… आणि पुन्हा तशीच हालचाल झाली.
हे नुसतं गाणं नव्हतं... ते बाळाशी असलेला एक अदृश्य संवाद होता.

त्या क्षणी आमच्या आनंदाला काहीच सीमा उरली नाही.
लगेच आम्ही घरच्यांना फोन करून सांगितलं —
"आज बाळाने पहिल्यांदा हालचाल केली!"

दोन दिवसांनी आम्ही हॉस्पिटलमध्ये गेलो. सोनोग्राफीसाठी.
मी डॉक्टर ईशा यांना विचारलं,
"माझं बाळ दिसणार ना?"
त्या हसून म्हणाल्या,
"हो, नक्कीच."

आणि मग सोनोग्राफी स्क्रीनवर अचानक बघायला मिळालं —
छोटसं बाळ, हात हलवत होतं, जणू ‘हाय’ म्हणत होतं!

डॉक्टर म्हणाल्या,
"हे बघ, तुझं बाळ तुला हाय म्हणतंय."
त्या लहानशा हातांनी दिलेली सलामती... आणि बाळाच्या हृदयाचे स्पष्ट ऐकू येणारे ठोके...
तो क्षण जणू काळ थांबवून ठेवतो.

रूमबाहेर येताच मी नवऱ्याला सांगितलं,
"बाळाच्या छोट्या हृदयाचे ठोके ऐकू येत होते... हात हलवत होते... आपल्याला हाय केलं!"
आणि त्या क्षणी आमच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले —
एकमेकांकडे बघत फक्त एवढंच म्हणालो,
"आपलं बाळ... खरंच आपल्यात आलंय."

✍🏻 वसुधा इंगळे.

Friday, July 18, 2025

तीर्थाचा पहिला प्रवास

 **तीर्थाचा पहिला प्रवास**


तीर्थाला जेव्हा पहिल्यांदा फिरण्यासाठी घराबाहेर घेऊन जायचं ठरवलं, तेव्हा “कुठे नेऊ?” हा प्रश्न आमच्या दोघांच्या मनात आला. पावसाळा सुरूच होता. फार लांब जायलाही नको, कारण ती अजून खूप लहान आहे. तिला त्रास होऊ नये, उलट तिला प्रसन्न वाटेल असं शांत, हवेशीर आणि सकारात्मक वातावरण असावं, हे आमचं प्रमुख उद्दिष्ट होतं.

पाऊस मात्र थांबायचं नाव घेत नव्हता. एक दिवस गेला, दुसरा गेला… शेवटी आम्ही ठरवलं – तीर्थाला बुद्धविहारात घेऊन जाऊ.


हे ठिकाण निवडण्यामागे एक खास कारण होतं – तीर्था वैशाख महिन्यात झाली होती आणि जेव्हा ती हॉस्पिटलमधून आली, तो दिवस होता बुद्धपौर्णिमेचा!


आम्ही बुद्धविहारात गेलो. तीर्थाला भंतेजींचा आशीर्वाद मिळाला. विशेष म्हणजे ती एकदाही रडली नाही – ती आमच्या बरोबर पूर्ण वेळ शांत होती, हसत होती. हे तिचं आमच्यासोबतचं पहिलं सहप्रवासिकपण आमच्यासाठी फारच खास होतं.


भंतेजी म्हणाले, “आज विहारात एक बाल उपासिका आली आहे. ती आपल्या आई- वडिलां प्रमाणेच तेजस्वी आणि हुशार आहे.”


आणि अशा प्रकारे तीर्था चा मम्मा आणि डॅडा सोबतचा पहिला गोड प्रवास खास आठवण बनून गेला.


✍🏻वसुधा इंगळे.








Sunday, July 13, 2025

डोहाळे जेवण

 आई होण्याच्या चाहुलीतील गोड आठवण –


आई होणं ही एक विलक्षण भावना आहे – नव्या जीवनाची चाहूल आणि एका स्त्रीच्या आयुष्यातील नवं पर्व. माझ्यासाठी या सुंदर प्रवासातला सर्वात खास दिवस म्हणजे माझं डोहाळे जेवण.


त्या दिवशीचा उत्साह अजूनही मनात तसाच ताजातवाना आहे. हिरवी साडी नेसलेली, हिरवा चुडा घातलेला, चेहऱ्यावर आनंदाचा प्रकाश – मी अक्षरशः तेजस्वी दिसत होते. त्या दिवसाची तयारी काही साधी नव्हती, कारण ही केवळ एक परंपरा नव्हती, तर माझ्या मातृत्वाच्या सुरुवातीची गोड साक्ष होती.


सगळ्यांना अजून आठवतंय – “झिंगाट” गाण्यावर माझा आणि नरेनचा एकदम धम्माल डान्स! लग्नातसुद्धा इतकी धमाल केली नव्हती, जितकी डोहाळे जेवणाला केली. आम्ही नुसतं नाचलो नाही, तर त्या क्षणाला जिवंत केलं. सगळे पाहुणे हसत होते, टाळ्या वाजवत होते – आणि आम्ही त्या आनंदात न्हालो होतो.


मग आला माझा खास उखाणा –

"रायगड किल्याचे पहिले नाव होते रायरी,

आहोन सोबत सुरू करते संसाराची पहिली पायरी,

आमच्या आनंदावर नाही राहिला ताबा,

सप्टेंबरमध्ये समजले मी होणार आई आणि हे होणार बाबा."


हा उखाणा घेताना माझ्या बाळाने पोटात मस्ती केली – आणि मी अर्धा उखाणा विसरले! पण त्या हास्यातच सगळं काही होतं – माझं आई होणं, नरेनचं बाबा होणं, आणि त्या छोट्याशा जीवाचं आमच्या आयुष्यात येणं.


"आता पर्यंत च्या प्रेमात यांनी पडू दिली नाही कसली कमी, काय माहित कोण येणार – थोर भीमबा की आमची रमाई!"


सगळ्यांना इतका मजेशीर वाटला हा उखाणा की टाळ्यांचा वर्षाव झाला. शेवटी हसत-हसत विचारलं – 

"नरेन राव सांगा आता काय उचलू – बर्फी की पेढा?"


त्या दिवसातला प्रत्येक क्षण माझ्यासाठी अमूल्य आहे – डान्स, उखाणे, मस्ती, आणि बाळाची चाहूल... सगळं एकत्र मिळून बनलं आहे माझ्या जीवनातलं एक सोन्यासारखं पान.


✍🏻वसुधा इंगळे.

Thursday, July 10, 2025

आमचं लहानसंच गोंडस विश्व


**तीर्था – आमचं लहानसंच गोंडस विश्व**



माझं लहान गोंडस बाळ, तीर्था… आज दोन महिन्यांची झाली. हे दोन महिने कधी गेले कळलंच नाही. प्रत्येक दिवस, प्रत्येक क्षण तिच्यासोबत नवीन काहीतरी शिकवून जाते.


आता ती हळूहळू आवाज काढायला शिकतेय. तिच्या डॅडीने एकदा मजेत विचारलं, “तीर्था, तुला काय ऑर्डर करायचंय?” ती मात्र निरागसपणे “ऍगो” असा आवाज काढून आमचं मन जिंकून गेली. पुन्हा विचारलं तर पुन्हा तोच आवाज! आम्ही म्हणालो, “बघ बघ, मँगो म्हणतेय!” अशा त्याच्या लाडक्या भाषेचं गोड रुप आम्हाला हसवून गेलं.


तीर्थाच पहिल प्रेम म्हणजे आमचं घरातला पंखा! कितीही उचलून घेतलं तरी ती रडते, पण खाली ठेवून पंख्याकडे बघायला मोकळी केली की लगेच शांत होते. कदाचित तिचं आणि पंख्याचं काहीतरी गुपित असेल!


हळूहळू तिच्या आवाजांची, तिच्या रडण्यामागची कारणं समजू लागलीत. आणि गंमत म्हणजे तिला प्रत्येक गोष्टी सांगून केलेली आवडते.

"तीर्था, मावशी आल्या आहे, तुला मालिश करून घेऊ का?"

"मी जेवण करून घेऊ का? तू रडणार नाहीस ना?"

या सगळ्या संवादात ती गोंडस चेहऱ्याने ऐकत असते – अगदी समजून घेतल्यासारखी.


गर्भधारणेदरम्यानचा एक आठवणीय प्रसंग अजूनही ताजा आहे. पाचव्या महिन्याच्या सोनोग्राफीसाठी आम्ही हॉस्पिटलमध्ये गेलो होतो. तो दिवस २६ जानेवारी. आणि तीर्था, म्हणजे तेव्हा अजून पोटात असलेली माझी छोटूशी प्राणसखी, उजवा हात आपल्या हृदयावर ठेवून निवांत झोपलेली. डॉक्टर काही केल्या हृदयाची सोनोग्राफी करू शकत नव्हते.


शेवटी तेच म्हणाले, “तुझ्या बाळाला समजावून सांग, नाहीतर आम्हाला तपासणी करणं कठीण होईल!”

मी आणि तिचे डॅडी बाहेर आलो. मी तिला गोड गोड अफर्मेशन्स दिल्या – "डॉक्टर अंटीला तुझा छानसा फोटो घ्यायचाय गं, तू थोडा हात बाजूला कर ना."

आणि खरंच, पुन्हा आत गेलो आणि काही मिनिटांत सोनोग्राफी पूर्ण झाली. डॉक्टर आश्चर्याने म्हणाले, “नक्की काय सांगितलंत तुम्ही तिला?”


मी गर्भधारणेच्या सातव्या आठवड्यापासून तीर्थाला अशा प्रेमळ अफर्मेशन्स देत होते, आणि कदाचित म्हणूनच ती इतकी समजूतदार आहे – अगदी पोटात असतानाच.


**तिचं अस्तित्व माझं विश्व आहे. तीर्था माझ्या प्रत्येक दिवसाला अर्थ देणारी एक नाजूक, पण ठाम भावना आहे.**


✍🏻वसुधा इंगळे.



Sunday, July 6, 2025

मातृत्व

 मातृत्व

आधी इन्जेक्शन ला घाबरण्या पासुन डिलिव्हरी मध्ये टाके सहन करण्या पर्यंतचा प्रवास म्हणजे " मातृत्व"


आधी थोडस काही दुखल्या नंतर सहन न होणारं, पण डिलिव्हरी मधे ८ ते १२ तास कळा सहन करणे म्हणजे " मातृत्व"


आधी थोडीशी जबाबदारी अंगावर पडली कि भयभीत होणारी, आज एका बाळाची जबाबदारी आनंदाने पार पाडणे म्हणजे "मातृत्व" 

Wednesday, July 2, 2025

नवीन आई

 प्रिय नवीन आई


तुम्हाला ही वाटत का मुल जन्माला घालणं सोप्प नसतं!!! मला तर वाटतं!!

पुर्ण नऊ महिने गरोदर असताना जेवढा त्रास होत नाही तेवढ नंतर होतो...पण आई होताना तो त्रास विसरून जातो.

- प्रसुतीच्या वेळी येणाऱ्या कळा म्हणजे मरणाच्या दारात उभं असल्यासारखं.. तरी ती आई धीर धरते.

- प्रसुती नंतर टाके म्हणजे बसता उठता त्रास.. पण व्यक्त कस होणार, तो त्रास सहन करावाच लागतो. कारण बाळाकडे पाहुन त्या आईची सहन करण्याची क्षमता वाढलेली असते.

- नंतर आईची झोप, बाळाला पिण्यासाठी झोपेतुन जागे करणे, आपल्या बाळाला काय होत किंवा त्याच पोट भरत असेल का हे टेन्शन.

या असंख्य गोष्टींचा भार, आईची चिडचिड आणि टेन्शन वाढवतं.

ती आई बाळा कड़े पाहून सगळ विसरून जाते!! आणि उपाय शोधत असते !!


✍🏻 वसुधा इंगळे.

नवीन आई

 प्रिय नवीन आई


तुलाही बाळाचं मन समजायला लागलं आहे का ?

पहिल्या २ महिन्यातच आई आणि बाळा चं नात घट्ट होतं.


बाळाला भुक लागली, झोप आली, अस्वस्थ झालय, गॅस होतोय, गरम होतय, या सगळ्या गोष्टी आई ला समजायला लागतात. आणि बाळाला पण आई समजायला लागते, तीचा स्पर्श समजतो, आई जवळ आल कि बाळ शांत होते, सुरक्षित होते.


आई ला बाळाचा स्पर्श, आणि बाळाला आई चा स्पर्श पाहिजे असतो, दोघांना एकमेकांच्या जवळ पाहिजे, झोपतांना पण बाळ आईच्या जवळच पाहिजे


✍🏻वसुधा इंगळे.

Monday, June 30, 2025

नवीन बाबा

 प्रिय नवीन बाबा


प्रत्येक मुलीच पहिल प्रेम बाबा असतो. आणि बाबाच शेवटचं प्रेम मुलगी असते.


मुलांसाठी हाक्काची जागा म्हणजे आई - बाबा निस्वार्थ प्रेम म्हणजे आई - बाबा


नवीन बाबांनी आपल्या कामातुन वेळ काढून आपल्या बाळाला वेळ द्यावा, कारण बाळाचं बालपण परत येणार नाही, त्याची प्रत्येक होणारी वाढ आनंदाने अनुभवा.


आपल्या बाळाला आपला स्पर्श द्या, त्याला सुरक्षेतीची जाणीव होते, आई प्रमाणे तुमची माया त्याला जाणवते, रडत असेल तर तुमच्याकडे येऊन ते शांत होते.


त्यामुळे आई बाबांनी आपल्या कामातुन जास्तीत जास्त वेळ काढुन आपल्या बाळाला द्या, काम रोजची आहे पण बाळाच बालपण नंतर नाही, बाळाला आपल्या जवळ ठेवा.


✍🏻 वसुधा इंगळे.

Wednesday, June 25, 2025

थोड मनातलं

थोड मनातलं ( सव्वा महिना)




आज सव्वा महिन्यांपूर्वीच तुझा जन्म झाला.. अनं इवलासा जीव कुशीत आला.. इटूकले डोळे उघडले तु सार जग पाहिलं, तुझ्या येण्याची किती वाट पाहत होतो हेच सांगायचं राहिल.. 

नाजुकसे ओठ तुझे बोलशील बोबडे बोल अन करशील नाटुकली,

चिऊ काऊ चा घास करत मांडशील का ग भातुकली, इवलेसे हात तुझे अनं इवलेसे पाऊल, धावशील कधी दुडूदुडू. आता इतकीच चाहूल, कधी होशील मोठी अनं चालता चालता डॅडी चे धरशील बोट...

 गालावर खळी तुझ्या, हास्य तुझे खुलते.. मम्मा मम्मा म्हणतं जणू नजर तुझी बोलते.. आलीस आयुष्यात अनं एक एक क्षण गोड झाला, या गोड क्षणांनी भरुन आज सव्वामहिना पूर्ण झाला💕❤️🥰🤱🏻


✍🏻वसुधा इंगळे.

Sunday, June 22, 2025

Father's day

 Father's day ❤️ 




प्रिय डॅडा, "आज father's day आहे".... पण खरं सांगायचं तर, तुमचं महत्व एका दिवसात मोजता येणारही नाही, आणि अजून मी फक्त एक महिन्याची आहे त्यामुळे तुम्हाला काय शुभेच्छा देणारं ? 

तूमच्या शुभेच्छांवर तर चाललयं सगळं...! तरिपण....

मला मोठी झाल्यावर कळेल कि, तुम्ही जे शिकवत आहे ते शाळेच्या कोणत्याच पुस्तकात नसेल..! आणि हो आज एकच गोष्ट सांगायाची ती म्हणजे "आयुष्यात खुप... माणसं भेटतील मला, पण तुमच्या सारखा आधार कोणाचाच नसेल.... Thank you ...आणि father's day ... च्या मनापासून शुभेच्छा...!


तुमचे आरोग्य, आनंद याणि प्रेम असचं अबाधित राहो....!

✍🏻वसुधा इंगळे.

निकाल

  निकाल हल्लीचे दहावीचे निकाल पाहिल्यावर हसावं की रडावं, तेच कळेना झालं आहे. कारण.. चाळीस, पन्नास टक्क्यावाला विद्यार्थी आता शोधून सुद्धा सा...