स्टेशन क्रमांक आठ… आईपणाच्या प्रवासातील एक अविस्मरणीय थांबा

 

स्टेशन क्रमांक आठ… आईपणाच्या प्रवासातील एक अविस्मरणीय थांबा

आईपणाचा प्रवास हा फक्त नऊ महिन्यांचा नसतो, तर तो प्रत्येक क्षणात, प्रत्येक वेदनेत आणि प्रत्येक आनंदात आकार घेत असतो.

कधी त्या प्रवासात भीती असते, कधी उत्सुकता, तर कधी नकळत डोळ्यांत पाणी आणणारा भावनांचा पूर.

पोटात वाढणाऱ्या त्या छोट्याशा जीवासोबत आईदेखील रोज नव्याने घडत असते.

गरोदरपणाच्या आठव्या महिन्यात आलेला हा अनुभव माझ्या आयुष्यातील असा एक थांबा आहे, जिथे वेदना, श्रद्धा, संस्कार आणि अपार प्रेम एकत्र नांदत होते.

आज आमच्या गरोदरपणाच्या यात्रेचा आठवा महिना सुरू झाला होता.

जणू आमची गाडी आयुष्याच्या एका महत्त्वाच्या टप्प्यावर—स्टेशन नंबर आठ—येऊन थांबली होती.

सुरुवातीला ज्या हलक्या, हळुवार हालचालींची मी आतुरतेने वाट पाहायचे, त्या आता थांबायचं नाव घेत नव्हत्या. पोटातील बाळाला जणू बाहेर यायची खूपच घाई झाली होती.

रात्र रात्र झोप लागत नव्हती. बाळाची हालचाल इतकी वाढली होती की कधी कधी वेदनांमुळे डोळ्यांत पाणी यायचं. पोटात कळा यायला लागल्या आणि मनात भीतीची सावली दाटू लागली.

असेच दोन-तीन दिवस गेले. वेदना वाढतच होत्या. अखेर ठरवलं—आता डॉक्टरकडे जायलाच हवं.

हॉस्पिटलमध्ये गेल्यावर डॉक्टरांनी पोट तपासताच गंभीर स्वरात सांगितलं,

“तू आत्ताच्या आत्ता ॲडमिट हो.”

कारण मला Preterm contractions सुरू झाले होते. त्या क्षणीसुद्धा डिलिव्हरी होऊ शकली असती.

पण डॉक्टरांनी वेळेवर योग्य उपचार केले. जणू एखाद्या जादूच्या छडीने वेदना कमी झाल्या. अजून नऊ महिने पूर्ण व्हायचे होते.

मी मनोमन बाळाला सांगत राहिले—

“थोडं थांब… अजून वेळ आहे… आतच सुरक्षित राहा.”

इंजेक्शन, गोळ्या आणि सकारात्मक विचारांच्या जोरावर बाळाला नऊ महिने पूर्ण होईपर्यंत पोटातच ठेवण्यासाठी मी स्वतःलाच धीर देत राहिले.

बाळावर चांगले संस्कार व्हावेत म्हणून दुसऱ्यांदा चैत्र पौर्णिमेच्या दिवशी ‘गर्भ मंगल संस्कार विधी’ घरी ठेवला.

भंतेजींनी येऊन बाळाला आशीर्वाद दिले, चिवरदान करण्यात आलं.

मन खूप शांत, प्रसन्न झालं. घरात एक वेगळीच सकारात्मक ऊर्जा भरून राहिली.

असेच दिवस सरत होते… बाळाच्या आगमनाच्या चाहुलीने प्रत्येक क्षण खास वाटत होता.

आणि मग आली आंबेडकर जयंती.

रात्री बारा वाजता फटाक्यांचा आवाज, ढोल-डिजेचा गजर सुरू झाला. खाली लोक नाचायला जमले.

ते आवाज सुरू होताच, माझं बाळही पोटात गाण्याच्या ठेक्यावर हालचाल करू लागलं—जणू तोही आनंदात सामील झाला होता.

मी आणि अहो खिडकीत बसून सगळं पाहत होतो… मनातल्या मनात नाचत होतो.

भीम जयंतीची गाणी वाजली की कोणालाही नाचावंसं वाटतंच—आणि मला तर ते खासच वाटत होतं.

दुसऱ्या दिवशी विहारात जाऊन बाबासाहेबांच्या प्रतिमेला नतमस्तक झालो.

संध्याकाळी घरात सगळ्यांनी मिळून छान वंदन केलं.

त्या क्षणी जाणवलं—

हे केवळ गरोदरपण नव्हतं, तर संस्कार, श्रद्धा, आनंद आणि आईपणाचा एक पवित्र प्रवास होता.

निष्कर्ष (Conclusion)

आठवा महिना माझ्यासाठी केवळ काळाचा एक टप्पा नव्हता, तर तो धीर, विश्वास आणि आईपणाच्या परिपक्वतेची कसोटी होता.

वेळेआधी सुरू झालेल्या वेदनांनी घाबरवले, पण डॉक्टरांची काळजी, बाळावरचा विश्वास आणि मनातील सकारात्मकता यामुळे तो काळ पार करता आला.

गर्भ मंगल संस्कार, बाबासाहेबांची जयंती, ढोल-डिजेच्या आवाजात पोटात नाचणारं बाळ—हे सगळं केवळ आठवणी नाहीत, तर त्या बाळाच्या आयुष्याला मिळालेले पहिलं संस्कार होते, असं आजही वाटतं.

आज मागे वळून पाहताना असं जाणवतं की,

आईपण म्हणजे फक्त जन्म देणं नाही,

तर जन्माआधीच त्या जीवासाठी जगायला शिकणं आहे.

✍🏻वसुधा इंगळे 

टीटू – माझ्या सहाव्या महिन्याची सफर

टिटू - माझ्या सहाव्या महिन्याची सफर

गर्भारपणाचा सहावा महिना सुरू झाला आहे. मागचे पाच महिने अगदी सुंदर गेले. टीटूने फारसा त्रास दिला नाही, उलट जणू पोटात मस्त खेळत, हसत आणि माझ्याशी संवाद साधत दिवस घालवत होता. डॉक्टरांनी काही गोष्टी टाळायला सांगितल्या होत्या, काही काटेकोरपणे पाळायला सांगितल्या होत्या, आणि त्या मी पूर्ण मनापासून पाळत गेले.

 

या महिन्यात टीटूच्या गुलाबीसर त्वचेवर हलका थर आला आहे. छोट्या रोमकूपांची निर्मिती होत होती. केस फुटायला लागले होते. बुद्धीचा विकास वेगाने होत होता. म्हणूनच मी रोज गणिताची कोडी सोडवत होती, विज्ञानाचे प्रयोग बघत होती सामान्यज्ञान वाचायची. मला माहीत आहे – हे सगळं त्याच्यापर्यंत पोहोचतंय.

महान व्यक्तींचं जीवनचरित्र वाचताना, त्यांच्या मालिका बघताना मी टीटूशी बोलते. “हे बाळा, तुला हे ऐकायला मजा येतेय ना? तू बुद्धिमान, विचारशील आणि विवेकी होशील.” मनातून एक वेगळीच शक्ती मिळायची. रोज भगवंताला प्रार्थना करायची, की माझं बाळ तेजस्वी बुद्धीचं, शुद्ध मनाचं आणि धैर्यवान होवो. मी रोज सुवर्णजल प्राशन करायची, पौष्टिक आहार घेत होती – सगळं त्याच्यासाठीच.

एक दिवस आम्ही  संभाजी महाराजांचा चित्रपट बघायला गेलो होतो. पडद्यावर त्यांचा पराक्रम पाहताना माझ्या पोटात अचानक हालचाल झाली. टीटू एवढा आनंदात हलला की मला जाणवलं . त्याला महाराजांची गाथा किती आवडली आहे!

तेवढ्यात ठरवलं “आपण संभाजी महाराजांच्या समाधीला भेट द्यायला जायचंच.”

डॉक्टरांची परवानगी घेतली. आई- पप्पा आणि राणु ला मुंबईवरून बोलावलं. महाराजांच्या समाधी बरोबरच अजून काही ठिकाण फिरायच ठरवलं. ड्रायव्हरला सांगितलं प्रवास अगदी हळूहळू करायचा.

 *भीमा-कोरेगावचा विजयस्तंभ*

प्रवासाचा पहिला टप्पा होता भीमा-कोरेगाव. विजयस्तंभासमोर उभी राहिले, पोटावर हात ठेवला आणि टीटूला सांगितलं –

“ही लढाई १८१८ साली झाली. महार सैनिकांनी ब्रिटिशांच्या बाजूने पेशव्यांच्या मोठ्या सैन्याचा पराभव केला. हा विजय त्यांच्या शौर्याचं प्रतीक आहे. म्हणून दरवर्षी १ जानेवारीला हजारो लोक इथे येऊन आपल्या पूर्वजांना अभिवादन करतात.”

मी आणि तुझे डॅडी पण आठ वर्षापूर्वी विजयस्तंभाला वंदन करण्यासाठी आलो होतो. 

मी बोलत असताना पोटातल्या छोट्याशा हालचालीने मला कळलं – टीटू माझं प्रत्येक शब्द ऐकत आहे. नंतर फोटो काढले आणि निघालो पुढच्या टप्प्याकडे.

 

वढू बुद्रुक आणि तुळापूर – समाधी

“टीटूराव, आता आपण वढू ला आलो आहोत. इथेच छत्रपती संभाजी महाराजांची खरी समाधी आहे.” मी पोटावर हात ठेवून हलकेच सांगितलं.

 

इतिहास आठवताच डोळ्यांत पाणी आलं. स्वराज्याचे धाकले धनी संभाजी महाराज यांचा तुळापूर येथे छळ करून त्यांचा शिरच्छेद करण्यात आला. औरंगजेबाच्या भीतीने कुणीही त्याच्या शरीराचे तुकडे उचलायला धजावलं नाही. पण गावकरी गणपत महार यांनी धाडस केलं. त्यांनी तुकडे शिवले आणि वढू बुद्रुक येथे अंत्यसंस्कार केले.

ही कहाणी सांगताना टीटू हलकेच हलला. माझ्या अंगातून शहारे आले. *जणू तोही त्या क्षणात सहभागी होत होता.*

आळंदीची प्रसन्नता

शेवटी पोहोचलो आळंदीला. तो दिवस एकादशीचा होता. संपूर्ण परिसरात भक्तिरस दाटून आला होता. आळंदी हे एक महाराष्ट्रातील प्रसिद्ध तीर्थक्षेत्र आहे, जे संत ज्ञानेश्वर महाराजांचे समाधीस्थळ म्हणून ओळखले जात आणि इंद्रायणी नदीच्या काठी आहे. वारकरी संप्रदायासाठी अत्यंत पवित्र मानले जाणारे ठिकाण आहे. आळंदी च दर्शन घेऊन आम्ही निघालो घराकडे जाण्यासाठी.

मनातल्या मनात प्रार्थना केली –“माझं लेकरू बुद्धिमान, एकाग्र आणि विवेकी होवो. त्याची बुद्धी तेजस्वी राहो.”

परतीच्या प्रवासातील शांतता

आळंदी च दर्शन घेऊन आम्ही निघालो घराकडे जाण्यासाठी. गाडी मध्ये सगळे झोपी गेले, पण आम्हाला काही झोप येत नव्हती कारण टीटू काही हालचालच करत नव्हता. फक्त महाराजांच्या समाधी च्या ठिकाणी आम्ही गेलो तेव्हाच आणि तिथेच टीटू फक्त हालचाल करत होता. त्या नंतर टीटू ने एकदम मौन च धारण केलं. इकडे मी फुल टेन्शन मध्ये....

कारण कधी कधी टीटू बद्दल फार कोणाला काही सांगितलं तर टीटू असाच शांत होतो. हे माहित होत मला...

अहो मला सारखं विचारत होते काय झाल काय झाल शांत का झालीस तू...

त्यांना हळू सांगितलं टीटू एकदम शांत आहे. ते मला म्हणाले त्याला अफ़र्मेशन देत रहा.

पण त्याला किती ही अफ़र्मेशन दिल्या तरी काही तो माझं ऐकत नव्हता.

शेवटी घरी आलो फ्रेश झालो, आणि डॅडा ने माझ्या पोटावर हाथ ठेवून समजावलं तेव्हा कुठे टीटू थोड फार हालचाल करायला लागला.. मग रात्री आम्ही जेवण झाल्यावर शतपावली करायला गच्ची वर गेलो; तेव्हा टीटू ला फार बरं वाटलं. कारण तेव्हा फक्त मम्मा डॅडी आणि टीटू होते ना. तेव्हा कुठे आमच्या दोघांच्या ही जीवात जीव आला. मग टीटू ला चांदण्या आणि विमान दाखवून आम्ही खाली आलो आणि शांत झोपलो.

 

२६ जानेवारी – सलामी

दुसऱ्या दिवशी २६ जानेवारी. कॉलनी मध्ये, किंवा जवळपास शाळेमध्ये कुठे झेंडावंदन होत नव्हतं. मग ठरवलं – आपणच घरी राष्ट्रगीत गाऊया. आम्ही उभे राहिलो, राष्ट्रगीत म्हणायला सुरुवात केली.

आणि काय आश्चर्य! पोटातल्या टीटूने सलामी दिल्यासारखी हालचाल केली. माझ्या डोळ्यांत आनंदाश्रू तरळले. त्या क्षणी राष्ट्रगीताची ताकद नव्याने जाणवली.

     सोनोग्राफीचा चमत्कार

दुपारी हॉस्पिटलला गेलो. डॉक्टर सोनोग्राफी करत होते. स्क्रीनवर टीटू दिसला – उजवा हात हृदयावर ठेवून निवांत झोपलेला. डॉक्टर त्यांचे प्रयत्न करत होते, पण हृदयाचा फोटो घेता येत नव्हता.

ते शेवटी हसून म्हणाले –

“तुम्हीच तुमच्या बाळाला समजवा, नाहीतर कठीण आहे तपासणी करणं!”

मग आम्ही रूम च्या बाहेर आलो; मी हळूच पोटावर हात ठेवून म्हणाले –

“बाळा, डॉक्टर आंटीला तुझा छान फोटो काढायचाय गं, थोडा हात बाजूला कर हा आता” अस सांगून आम्ही पुन्हा सोनोग्राफी रूम मध्ये गेलो. 

आणि खरंच! काही सेकंदांत टीटूने हात बाजूला घेतला. सोनोग्राफी पूर्ण झाली. डॉक्टर थक्क झाले.

“काय सांगितलं तुम्ही? हे बाळ तर अगदी समजूतदार आहे!”

मी फक्त हसले. कारण मला ठाऊक होतं – गर्भधारणेच्या सातव्या आठवड्यापासून मी रोज त्याला प्रेमळ अफर्मेशन्स देत होते. रोज गप्पा मारते. म्हणूनच टीटू आज इतका समजूतदार आहे – अजून जन्मही घेतलेला नाही, आणि आधीच मनाने किती जवळचा वाटतो.

✨

ही होती माझ्या सहाव्या महिन्याची गोष्ट –

माझ्या पोटातील छोट्याशा जीवाशी साधलेला संवाद, इतिहासाच्या वाटेवर केलेला प्रवास, आणि प्रेमळ शब्दांनी फुलवलेली नाळ.

✍🏻 वसुधा इंगळे.

टीटूचं आगमन

 **टीटूचं आगमन**

संध्याकाळचा गारवा अंगावर घेत मी बाल्कनीत बसली होती. हात नकळत पोटावर गेला आणि चेहऱ्यावर गोड हसू उमटलं. अजून तिसराच महिना सुरू झाला होता, पण मनातल्या आईच्या भावना मात्र ओसंडून वाहत होत्या.

प्रत्येक सकाळ माझी एक खास सवय झाली होती – नाश्त्यानंतर मी आणि अहो पोटावर हात ठेवून बाळाशी बोलायचो.

"डियर बेबी," "आपली गाडी आता तीन नंबर प्लॅटफॉर्मवर पोहोचली आहे! तिसरा महिना सुरू आहे. आता तू हळूहळू माणसाच्या रूपात घडतो आहेस."

यांनी बाळाचं नाव ठेवलं होतं – **टीटू**.

"तू मुलगा असशील की मुलगी, हे माहिती नाही, पण तुझं नाव मात्र आता टीटूच!" तुला आता हेच म्हणायचं.

गरोदरपणाच्या त्या काळात प्रत्येक दिवस आम्ही सणासारखा साजरा केला. कधी फुलांची सजावट, कधी शांत सुरांमध्ये गायलेली गाणी, कधी डान्स, तर कधी छान तयारी करून काढले फोटोस – सगळं काही त्या बाळासाठी होतं.

मी म्हणायची, "ही वाटचाल खास असावी म्हणून आपण प्रत्येक दिवशी एक नवीन आठवण तयार करूया"

आणि एक दिवस दिवाळी आली – दिव्याचा, रंगांचा आणि आनंदाचा सण.

मी दरवाजात सुंदर रांगोळी काढली, स्वादिष्ट जेवण केलं, आणि यांनी मिठाई आणि फाटके आणले...

मला म्हणतात कसे, "बाळासाठी खास फटाके घेऊन आलो आहे".

"टीटूला दाखवायचेत फुलबाजे!" अस हसून म्हणाले.

मी लगेच म्हटल बाळाला अजून काय समजत, आणि त्याच क्षणी जणू काही बाळ आत मधून मला सांगत आहे, मम्मा मला पाहिजे फटाके.

रात्री गच्चीवर फटाके फोडायला गेलो, आणि तितक्यात बाळाची एक गोड हालचाल जाणवली –

बाळ पोटात कुशीतून जणू म्हणत होतं, *"मम्मा, मलाही मजा करायचीय!"*

मी आनंदाने ओरडली, "अहो, बाळ हलतंय!"

आणि त्यानी लगेच मोबाईल काढला, "व्हिडिओ काढूया, मोठं झाल्यावर दाखवूया!" ह्या क्षणाला तू किती मस्ती करत होता.

रोज रात्री दोघं शतपावली करत गच्चीवर जायचो. आकाशाकडे पाहत.

"हे बघ टीटू, विमान! टाटा कर," मी म्हणायची.

आणि बाळ उत्तर द्यायचं – हलकीशी हालचाल करून.

त्या क्षणांना ना शब्दांची गरज होती, ना आवाजांची. बाळाचं अस्तित्व आत जिवंत झालं होतं.

मी मनात म्हणाली –

*"टीटू, तू येशील तेव्हा आमच्या आयुष्यात चैतन्य घेऊन येशील. तू अथांग समुद्रासारखा निखळ आणि स्वच्छ असशील."*

बाहेर आकाशात एक तारा चमकला –

आणि माझ्या पोटात पुन्हा एक सौम्य हालचाल झाली. 

✍🏻वसुधा इंगळे.

पहिली हालचाल...पहिली भेट

"पहिली हालचाल... पहिली भेट"

गरोदरपणाचे दिवस हे प्रत्येक स्त्रीसाठी एक वेगळंच जग असतं. प्रत्येक क्षणात नवीन काहीतरी घडत असतं, आणि त्या सगळ्या अनुभवांचा एक सुंदर गोफ तयार होत जातो.

ही गोष्ट आहे अशाच एका क्षणाची — जेव्हा बाळाने पहिल्यांदा हलवून मम्मा- डॅडी ना सांगितलं, "मी इथे आहे!"

त्या दिवशी माझी पहिली सोनोग्राफी होती. मनात प्रचंड उत्सुकता होती —

माझं बाळ मला पहिल्यांदा दिसणार होतं.

त्याच्या दोन दिवस आधीच, मी काहीतरी वेगळं जाणवलं होतं...

पोटात एक नाजूकशी, लाजरीशी हालचाल झाली होती.

जणू एखाद्या फुलपाखराने अलगद स्पर्श करून पळून जावं…

ते क्षणभरच होतं, पण त्यात आयुष्याचं संपूर्ण संगीत भरलेलं होतं.

माझी एक रोजची सवय होती — एक विशिष्ट गाणं ऐकायची:

"हीच आमुची प्रार्थना अन् हेच आमुचे मागणे..."

हे गाणं ऐकलं की मन प्रसन्न व्हायचं, घरभर आनंद भरून यायचा.

त्या दिवशी मी नेहमीसारखी माझ्या गर्भसंस्कार अ‍ॅपवरच्या ॲक्टिव्हिटीसाठी बसले.

तेव्हा काय आश्चर्य! आजच्या प्रार्थनेत तेच गाणं होतं!

मी आनंदाने लगेच माझ्या नवऱ्याला हाक मारली,

"अहो, बघा ना, आपण रोज ऐकतो तेच गाणं आज इथे प्रार्थना म्हणून आहे!"

आम्ही दोघं गाणं गुणगुणायला लागलो. आणि तेवढ्यात...

बाळाने पुन्हा हालचाल केली!

गर्भावस्थेच्या फक्त आठव्या आठवड्यात.

मी चमकून बोलले,

"अहो, पुन्हा म्हणू या गाणं… बाळ हालचाल करतंय!"

आम्ही पुन्हा गायलो… आणि पुन्हा तशीच हालचाल झाली.

हे नुसतं गाणं नव्हतं... ते बाळाशी असलेला एक अदृश्य संवाद होता.

त्या क्षणी आमच्या आनंदाला काहीच सीमा उरली नाही.

लगेच आम्ही घरच्यांना फोन करून सांगितलं —

"आज बाळाने पहिल्यांदा हालचाल केली!"

दोन दिवसांनी आम्ही हॉस्पिटलमध्ये गेलो. सोनोग्राफीसाठी.

मी डॉक्टर ईशा यांना विचारलं,

"माझं बाळ दिसणार ना?"

त्या हसून म्हणाल्या,

"हो, नक्कीच."

आणि मग सोनोग्राफी स्क्रीनवर अचानक बघायला मिळालं —

छोटसं बाळ, हात हलवत होतं, जणू ‘हाय’ म्हणत होतं!

डॉक्टर म्हणाल्या,

"हे बघ, तुझं बाळ तुला हाय म्हणतंय."

त्या लहानशा हातांनी दिलेली सलामती... आणि बाळाच्या हृदयाचे स्पष्ट ऐकू येणारे ठोके...

तो क्षण जणू काळ थांबवून ठेवतो.

रूमबाहेर येताच मी नवऱ्याला सांगितलं,

"बाळाच्या छोट्या हृदयाचे ठोके ऐकू येत होते... हात हलवत होते... आपल्याला हाय केलं!"

आणि त्या क्षणी आमच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले —

एकमेकांकडे बघत फक्त एवढंच म्हणालो,

"आपलं बाळ... खरंच आपल्यात आलंय."

✍🏻 वसुधा इंगळे.

मधु हॉस्पीटल एक सुंदर प्रवास

 मधु हॉस्पीटल एक सुंदर प्रवास....!!

Madhu Hospital, Bhandup मधला आमचा अनुभव खरंच खूपच खास होता. हॉस्पिटल छोटं असलं तरी, इथल्या facilities आणि care दोन्ही top-class आहेत. Staff खूप experienced, calm आणि मदतीला सदैव तयार असतो. Rooms आणि washrooms neat & clean ठेवले जात होते – hygiene ला कुठेच compromise नाही.

आमची delivery case थोडी complicated होती आणि naturally आमचं anxiety खूप वाढलं होतं. पण Dr. Sachin Dalal sir आणि Dr. Shriya ma'am हे दोघंही खूप calm, confident आणि emotionally supportive होते. त्यांनी आम्हाला फक्त medically नाही, तर mentally सुद्धा खूप strength दिली. एक क्षणही आम्हाला एकटं वाटू दिलं नाही – त्यांची साथ म्हणजे आमच्यासाठी आश्वासक सावलीसारखी होती.

आमचं beautiful baby angel जेव्हा आमच्या कुशीत आलं, त्या क्षणामागे या two doctors आणि entire hospital team ची मेहनत होती. त्यांचे आम्ही खूप मनापासून आभार मानतो.

हॉस्पिटल मधील डॉक्टर पासून ते मावशी पर्यंत सगळे त्याची काम अगदी चोख करतात.

 • रिसेप्शन वरील निकिता, सौम्या, आणि आता ची सिद्धी सुद्धा सगळ्याच बोलणं वागणं अगदी sweet and politely आहे.

• सिस्टर काउंटर वरील सिस्टर सुद्धा समिधा सिस्टर, मनिषा सिस्टर, आरती सिस्टर, सुविधा सिस्टर, कृष्णा सिस्टर, प्रीती सिस्टर सगळे च खूप helpful आहेत. 

• हॉस्पिटल मधील मावशी आणि सफाई वाले दादा सुद्धा खूप hardworking आहेत. डिलिव्हरी च्या नंतर मावशी मुळे बेबी ला बांधून ठेवणं, अंघोळ घालणं, मला मदत करणं सगळ्या गोष्टी खूप सोप्या झाल्या. 

• हॉस्पीटल मधील RMO सुद्धा खूप co-operative, sensible आहेत.

• आणि माझी Favorite गीता हिने तर मला खूप हेल्प केली. गीता खूप पॉझिटिव्ह आहे. आणि तिच्या शी बोलून नेहमीच positive vibes निर्माण होतात.

Mediclaim ची प्रक्रिया सुद्धा इथे खूप smooth होती – no running around, no last-minute tension.

ज्यांना trustworthy doctors, clean environment आणि emotional support हवा आहे during such a delicate phase, त्यांनी एकदा Madhu Hospital ला नक्कीच consider करावं.

✍🏻 वसुधा इंगळे.