दाराशी उमललेलं गोड वसंत
आज घरचा दरवाजा उघडा ठेवला होता. तीर्था ला खेळवण्यात गुंग असताना अचानक लहान मुलांचा गोड गोड आवाज कानावर आला. क्षणभर वाटलं—कोण आलंय बाहेर? म्हणून मी माझी साडेसहा महिन्यांची लेक तीर्थाला उचलून दारापाशी गेले.
दार उघडलं तर दिसलं की वरच्या मजल्यावर ट्युशनला जाणारी लहान मुलं ट्युशन संपवून घरी निघाली होती. त्यांच्या चकाकणाऱ्या डोळ्यांमध्ये आणि खसखसणाऱ्या हसण्यात एक वेगळीच निरागसता होती.
मी तीर्थाला दाखवत म्हणाले,
“बघ… तुझ्यासारख्या दीदी आहेत या! या ट्युशनला येतात. तू पण मोठी झालीस की जाशील ना?”
तीर्थाने तिच्या छोट्या हातांनी हवेत फडफड करत ‘आ-बा-बा’ करत होकार दिला. माझ्या मनात एक वेगळीच ऊब पसरली.
तेवढ्यात मी त्या मुलींना हसत विचारलं,
“आप इसको लेकर जयोगे क्या कल?”
त्यापण हसत म्हणाले, “हा"
मी पण लगेच म्हटलं इसकी एक स्केट और दो बुक्स है, इतना बस.”
त्यावर त्यांपैकी एक मुलगी अगदी कौतुकाने म्हणाली, “बॅग भी है क्या इसके पास?”
मीही हसत होकार दिला, “हां, है ना छोटी सी!”
नंतर मी त्यांची नाव विचारली — रिद्धिमा, अनुष्का आणि अनन्या. अतिशय गोड, नम्र आणि हसतमुख मुली. मग मीही त्यांना माझ्या लेकीचं नाव सांगितलं,
“इसका नाम तीर्था है.”
मी त्यांना विचारलं, “तुम्ही कुठे राहता?”
त्या म्हणाल्या, “जयश्री अपार्टमेंट.”
तेवढ्यात मी त्यांना परत विचारल,
“घर में आओगे क्या?”
तर नाही म्हणाल्या.
दरम्यान, तीर्था पण त्याच्या सोबत हया होहुहू आआबब्ब..
करायला लागली.
तीर्थाने उत्साहाने सगळ्यांच्या छोट्या हातात हात ठेवून ‘हाय’ केलं, ‘बाय-बाय’ केलं. तिच्या त्या निरागस गोड हसण्याने सगळ्यांच्याच चेहऱ्यावर अधिकच हसू उमटलं.
शेवटी मी त्यांना विचारलं,
“उद्या ट्युशन किती वाजता?”
त्यांनी एकदम एकत्र हसत उत्तर दिलं,
“छे बजे (सहा)वाजता!”
आणि त्या उड्या मारत, एकमेकींच्या हातात हात घालून निघून गेल्या.
दार बंद करताना मनात वाटलं — किती छान असतं ही लहान मुलांची दुनिया! निरागस, साधी, पण मन भरून टाकणारी.
✍🏻 वसुधा इंगळे.
