नाळ जुळली सुरांची...
प्रेग्नंट होते तेव्हापासूनच माझ्या बाळाशी माझं एक वेगळंच नातं जुळलं होतं.
पोटात असतानाच जेव्हा ते मस्ती करायचं, हलायचं, लाथा मारायचं… तेव्हा त्याला शांत करण्यासाठी मी हळूच गुणगुणायची—
“गाई गाई बाळा झोपी जाई,
बाळा ला माझ्या झोप येई…”
त्या वेळी बाळ अजून दिसत नव्हतं, पण त्याचं अस्तित्व माझ्या प्रत्येक श्वासात होतं.
पोटात असतानाच मी त्याचं नाव ठरवलं होतं— टीटू.
नाव ठेवल्यापासून ते अजूनच आपलं वाटू लागलं.
हळूहळू हे गाणं फक्त माझंच राहिलं नाही.
बाळाचे डॅडी ही ते म्हणायला लागले.
तीन जणांमधला तो पहिला संवाद होता—
मी, पोटातलं बाळ आणि त्याचा डॅडी.
डिलिव्हरीनंतर तर या गाण्याला अजूनच वेगळी ओळख मिळाली.
माझ्या पतीने त्याच गाण्यावरून, प्रेमाने एक नवं अंगाईगीत तयार केलं—
गाई गाई टीटू झोपी जाई,
टीटू ला माझ्या निनू येई
टीटू माझी राजकुमारी
टीटू आता झोपी जाई..
गाई गाई टीटू झोपी जाई,
टीटू ला माझ्या निनू येई
टीटू माझी सोनपरी
टीटू आता झोपी जाई...
गाई गाई टीटू झोपी जाई,
टीटू ला माझ्या निनू येई
टीटू माझी परिराणी,
टीटू आता निनू करी..
हे गाणं म्हणजे फक्त शब्द नाहीत,
ते आमचं प्रेम आहे, आमची माया आहे,
आई-बाबा आणि बाळामधली न दिसणारी पण खोल जुळलेली नाळ आहे.
ही गाणी माझ्यासाठी आठवण नाहीत,
ती माझ्या मातृत्वाची सुरुवात आहेत.
पोटातल्या पहिल्या हालचालींपासून
हातात घेतलेल्या त्या पहिल्या स्पर्शापर्यंत—
या गाण्यांनीच माझं बाळ मोठं केलं…
आणि मला आई बनवलं. 💗
✍🏻वसुधा इंगळे.
