सातवा महिना: डोहाळ जेवण
बघता बघता गरोदरपणाचा सातवा महिना लागला. खूप छान गेले हे सहा महिने. आम्ही बाळासोबत खूप आठवणी जमा केल्या. त्याची प्रत्येक प्रतिक्रिया मी माझ्या मनात साठवून ठेवली आहे.
हळू हळू दिवस सरत होते, तस तस माझं पोट सुद्धा दिसायला लागलं. आणि टीटू ची हालचाल सुद्धा खूप वेगाने होत होती. कधी कधी तर त्याला पोटात इतकी मस्ती करावीशी वाटत असेल की माझी रात्री ची झोपच उडायची.
एक दिवस टीटू शी गप्पा मारताना विचारलं मी, टीटू डॅडी चा वाढदिवस जवळ येत आहे. आपण त्यांना काय बर गिफ्ट द्यायचं. मग म्हटलं टीटू तर लहान आहे तो कसा सांगणार मला.
मग मी त्याला काही पर्याय दिले...आणि ज्या पर्याय ला टीटू हालचाल करेल किंवा लाथ मारेल आपण तेच गिफ्ट घ्यायचे. मग ठरलं असच करायचं, आणि टीटू ने हलकेच होकार दिला.
वाढदिवसाचा दिवस आला, छान गोड जेवण बनवल दुपारी. जेवण करून आराम झालं. संध्याकाळी मस्त दोघ तयार झालो. टीटू सोबत डॅडी चा पहिला वाढदिवस साजरा होणार होता. भगवंतांन समोर नतमस्तक झालो, आणि त्रिसरणं पंचशील ग्रहण करतं असताना; पुन्हा टीटू जणू पोटात खूप जोरात हालचाल करू लागला. जणू काही मी पण आहे तुमच्या सोबत. इतकं छान वाटलं ना, जणू अंगावरून मोरपिस फिरवाव तस.
वाढदिवस साजरा झाला, केक कापला, फोटो काढले, बाहेर जेवायला गेलो. आणि टीटू च्या छान छान प्रतिसादामुळे तर आणखीनच छान जातो दिवस.
सातवा महिना लागला होतो, तर मग डोहाळे जेवण करायचं.
कस करायचं, काय काय करायचं, कपडे काय घालायचे, डेकोरेशन कस असेल, आमंत्रण करायची, सगळ्या सगळ्या गोष्टीची उत्साहात घाई सुरू झाली.
आणि मग आला तो दिवस, घरात पाहुणे जमले...घर अगदी भरून गेले. खूप आनंदा च वातावरण झालं होतं. मज्जा मस्ती, कोणाची गंमत तर कोणाची खोड काढणं अशा सगळ्या गोष्टी घडत होत्या. कारण आमच्या आयुष्यातला लग्नानंतर चा पहिला क्षण होता. ज्या दिवसाची आम्ही खूप वर्ष वाट पाहिली होती.
आई होणं ही एक विलक्षण भावना आहे – नव्या जीवनाची चाहूल आणि एका स्त्रीच्या आयुष्यातील नवं पर्व. माझ्यासाठी या सुंदर प्रवासातला सर्वात खास दिवस म्हणजे माझं डोहाळे जेवण.
त्या दिवशीचा उत्साह अजूनही मनात तसाच ताजातवाना आहे. हिरवी साडी नेसलेली, हिरवा चुडा घातलेला, चेहऱ्यावर आनंदाचा प्रकाश – मी अक्षरशः तेजस्वी दिसत होते. त्या दिवसाची तयारी काही साधी नव्हती, कारण ही केवळ एक परंपरा नव्हती, तर माझ्या मातृत्वाच्या सुरुवातीची गोड साक्ष होती.
सगळ्यांना अजून आठवतंय – “झिंगाट” गाण्यावर माझा आणि नरेनचा एकदम धम्माल डान्स! लग्नातसुद्धा इतकी धमाल केली नव्हती, जितकी डोहाळे जेवणाला केली. आम्ही नुसतं नाचलो नाही, तर त्या क्षणाला जिवंत केलं. सगळे पाहुणे हसत होते, टाळ्या वाजवत होते – आणि आम्ही त्या आनंदात न्हालो होतो.
मग आला माझा खास उखाणा –
"रायगड किल्याचे पहिले नाव होते रायरी,
अहोन सोबत सुरू करते संसाराची पहिली पायरी,
आमच्या आनंदावर नाही राहिला ताबा,
सप्टेंबरमध्ये समजले मी होणार आई आणि हे होणार बाबा."
हा उखाणा घेताना माझ्या बाळाने पोटात मस्ती केली – आणि मी अर्धा उखाणा विसरले! पण त्या हास्यातच सगळं काही होतं – माझं आई होणं, नरेनचं बाबा होणं, आणि त्या छोट्याशा जीवाचं आमच्या आयुष्यात येणं.
"आता पर्यंत च्या प्रेमात यांनी पडू दिली नाही कसली कमी, काय माहित कोण येणार – थोर भीमबा की आमची रमाई!"
सगळ्यांना इतका मजेशीर वाटला हा उखाणा की टाळ्यांचा वर्षाव झाला. शेवटी हसत-हसत विचारलं –
"नरेन राव सांगा आता काय उचलू – बर्फी की पेढा?"
उखाणा तर सगळ्यांना आवडला पण सगळ्यांच्या आग्रहाखातर यांना पण उखाणा घ्यावा लागला.
आधी मला म्हणाले होते मी नाही घेणार. पण मी म्हटलं लक्षात तर ठेवा फक्त, घ्यायचं की नाही नंतर ठरवू.
मग घेतला एकदाचा उखाणा,
"नात्याच्या सृष्टीला प्रेमाचा गाभा,
वसुधा होईल आई आणि मी होणार बाबा".
त्या दिवसातला प्रत्येक क्षण माझ्यासाठी अमूल्य आहे – डान्स, उखाणे, मस्ती, आणि बाळाची चाहूल... सगळं एकत्र मिळून बनलं आहे माझ्या जीवनातलं एक सोन्यासारखं पान.
✍🏻वसुधा इंगळे.
