आईपणाची पहिली रात्र… वेदना, अश्रू आणि आनंद

 आईपणाची पहिली रात्र… वेदना, अश्रू आणि आनंद

सकाळपासून पोटात दुखत होतं म्हणून मी हॉस्पिटलमध्ये गेले.

मनात फक्त एवढंच होतं—तपासणी होईल, बर वाटे पर्यंत हॉस्पीटल मध्ये ठेवतील आणि परत घरी जाऊ.

पण कधीच वाटलं नव्हतं की आजच माझी डिलिव्हरी होईल.

सगळं इतक्या झपाट्याने घडलं की समजायलाही वेळ मिळाला नाही.

रात्री ८ वाजता माझं C-section झालं.

डिलिव्हरी झाली…

पण बाळाला लगेच कुशीत घेता आलं नाही.

C-section असल्यामुळे आणि मी अजून बेशुद्धीच्या अवस्थेत असल्यामुळे

रात्री बाळाला फॉर्म्युला मिल्क द्यावं लागलं.

डॉक्टरांनी जे केलं ते बाळाच्या आरोग्यासाठी योग्यच होतं,

पण माझं मन मात्र काही केल्या शांत होत नव्हतं.

माझं बाळ खूप रडत होतं…

आणि मी काहीच करू शकत नव्हते.

बाळाला कुशीत घेता येत नव्हतं,

त्याला दूध पाजता येत नव्हतं—

आणि त्यामुळे माझं मन आतून रडत होतं.

शरीर सुन्न होतं,

पण मन पूर्णपणे जागं होतं…

फक्त बाळाच्या विचारात.

ती रात्र कशीबशी संपली…

कशी तरी ती रात्र गेली.

आणि सकाळ झाली.

डिलिव्हरी होऊन साधारण १२ तास झाले होते.

शरीरातील सुन्नपणा हळूहळू कमी होत होता.

आणि त्याचबरोबर वेदनाही सुरू झाल्या होत्या.

प्रत्येक हालचाल त्रासदायक होती.

पण त्या वेदनांपेक्षा

मनात एकच विचार ठामपणे घर करून बसला होता—

आज मला उठायचं आहे.

आज मला माझं बाळ कुशीत घ्यायचं आहे.

आज मला बाळाला आईचं दूध द्यायचं आहे.

त्या क्षणी मला एकच गोष्ट ठाऊक होती—

बाळाकडे पाहिलं, की सगळ्या वेदना निघून जातील.

वेदनांवर मात करत… आई उभी राहिली

मग अहोंच्या मदतीने,

रडत-रडत,

सगळं बळ एकवटून

मी उठण्याचा प्रयत्न केला.

पाय थरथरत होते,

डोळ्यांत पाणी होतं,

पण मन मात्र ठाम होतं.

हळूहळू फ्रेश झाले,

हॉस्पीटल मधील मावशी ला मदती साठी बोलवण्यात आल, जेणे करून मावशी गरम पाणी काढून देतील, पण मावशी च इतक्या गोंधळ्या होत्या की त्यांनी माझ्या पायावर सरळ थंड पाणी दिलं टाकून....

कसं तरी नाश्ता केला…आणि मग

तो क्षण आला—

मी माझं बाळ कुशीत घेतलं.

त्या स्पर्शात, त्या उबेत

माझ्या सगळ्या वेदना जणू विरघळून गेल्या.

त्या क्षणी जाणवलं—

आईपण म्हणजे वेदनांवर मात करणं,

आणि प्रेमासाठी स्वतःला नव्याने उभं करणं.

 ✍️ – Vasudha’s World