बायको

 बायको

बायको कोण असते...

कधी ती पायात लुडबुडणारी मांजर असते

कधी ती लाडिक चाळे करणारी प्रेयसी असते

कधी ती अटीतटीने भांडणारी विरुद्ध पार्टी असते

कधी समजून घेणारी मित्र असते

कधी त्रास देणारी डोकेदुखी असते

कधी मस्का लावणारी असते

कधी जवळ असावी असे वाटताना गैरहजर असते

आणि कधी नको असताना जवळ असते

कधी न सांगता समजून घेते

कधी गैरसमज करून घेते

कधी मुलांची काळजी करते

कधी स्वतःच्या रुपाची तारीफ करते

कधी नवर्याला नावे ठेवते

कधी नवर्याचा पगार वाढवून सांगते

कधी फिरायला नेलं कि नखरे करते

कधी हट्टउन हौस पुरवून घेते

कधी हौसेने नवीन पदार्थ करून खायला देते

कधी शॉपिंगने बेजार करते

कधी नवर्यासाठी कौतुकाने काहीतरी खरेदी करते

कधी कोणाची गुपितं सांगते

कधी कोणाला कळू न देता गुपचूप कारभार उरकते

कधी तंबी देऊनच घराबाहेर सोडते

कधी घरी यायची वाट बघत बसते

कधी सरळ सूत तर

कधी संशयाचं भूत असते

कधी नवर्याला लगाम घालू पाहते

कधी नवर्यावर प्रेमाचा वर्षाव करते

कधी शेळी तर कधी वाघ असते

कधी आंबट तर कधी गोड असते

कधी न म्हणते - आज मी दमले, 

कधी न संपणारी घराची उर्जा असते

कितीही भांडली तरी मुकाट्याने जेवायला घालते...

बायको कशीही असली तरी वरच्याने बरोबर शोधून घरची म्हणून आपल्याशीच जोडी लावून दिलेली असते..

            

भेट

 भेट

आयुष्यात भेटणारं कोणीच 

अकारण भेटत नसतं.

विधात्याने जाणीवपूर्वक लिहिलेलं

आयुष्यातलं ते एक पान असतं.

भेटणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीकडून

काहीतरी शिकणं त्याला अपेक्षित असतं.

म्हणूनच बहुदा त्याने दोघांच्या 

भेटीचं नाट्य घडवून आणलेलं असतं.

मित्र असोत वा शत्रू

प्रत्येक जण जणू एक पुस्तक असतं.

ते कसं वाचायचं हे प्रत्येकाने

आपापलं ठरवायचं असतं.

शंभर टक्के चांगलं किंवा 

शंभर टक्के वाईट कोणीच नसतं. 

प्रत्येकात चांगलं असं

काही ना काही दडलेलंच असतं.

त्यातलं चांगलं ते अधिक 

आणि वाईट ते उणे करायचं असतं.

"मीपण" पूर्ण वजा करून

"माणूसपण" तेवढं जमा ठेवायचं असतं.

स्वतःसाठी जगताना  दुसऱ्यासाठीही

जगता येतं का पाहायचं असतं.

कोणासाठी आधारवड तर कोणासाठी

श्रावणधारा होऊन बरसायचं असतं.

म्हणून मला भेटणाऱ्या प्रत्येकाच्या मनात

माझ्यासाठी इवलासा कोपरा असू दे.

त्यांच्याही आयुष्यात विधात्याने लिहिलेलं

माझ्या नावचं फक्त एक पान असू दे!👍🏻🤝🏻

लाठी काठी आजी

 लाठी काठी आजी

हॉटेल ब्ल्यू नाईल च्या समोर कॅम्प रोड  येथे शांता पवार आजी (उर्फ "लाठी काठी आजी" ) ती तिच्या लाठी काठी कौशल्यामुळे व्हायरल आहे. 90 वर्षांची आजी आहे आणि दिवसभर खूप कष्ट करते कारण ती तिच्या कुटुंबासाठी एकमेव कमावती व्यक्ती आहे, ती 9 मुलांची शिक्षणाची काळजी घेते. ती तिच्या कौशल्याच्या जोरावर त्यांचे पोट भरण्यासाठी आणि त्यांच्या शिक्षणासाठी कठोर परिश्रम करत आहे.

आजी हडपसरला राहते, पण तुम्ही तिला पुणे कॅम्प रोड, हॉटेल ब्लू नाईल च्या सिग्नल वर भेटू शकता. जर तुम्हाला तिला ऑनलाईन किंवा ऑफलाईन कोणत्याही प्रकारची मदत (पैसे किंवा रेशन) मदत करायची असेल तर मी तिचे संपर्क तपशील आणि बँक तपशील देत आहे . ती खूप गोड, नम्र, सकारात्मक आणि प्रतिभावान आहे, म्हणून जेव्हा तुम्हाला संधी मिळेल तेव्हा तिला नक्की मदत करा.

सलाम आजी तुझ्या जिद्दीला आणि संघर्षाला...!!!

✍️वसुधा इंगळे

मुंबई लोकल आणि लोकल मधले नियम

 मुंबई लोकल आणि लोकल मधले नियम!

महिलांच्या डब्यात चढताना तर खूप मारामारी असते. आधीच लोकलच्या दरवाज्यात उभ्या राहिलेल्या महिलांना धक्काबुकी करून आत कसं बसं शिरायचं असतं. त्यात ठाण्याला उतरणाऱ्या महिलांची गर्दी जास्त असेल तर मग काही खरंच नाही. अशात आतमध्ये गेलं तर दररोजचा प्रवास करणाऱ्या महिलांचा एक ग्रुप तयार झालेला असतो. यातल्या महिला आपापल्या मैत्रिणींच्या जागा आधीच बुक करून ठेवतात. मग ती मैत्रीण आरामात चढून आली तरी तिच्या बसण्यासाठी जागा तयार असते. तिच्या अगोदर धावपळ करत चढलेल्या महिला किंवा मुली वेड्याच, असं वाटू लागतं. यावरून कधी कधी वादही होतो. पण, तो महिलांचा एक ग्रुप असल्यामुळे वाद घालणारी एकटी महिला त्यात मात्र अपयशी ठरते.

दुसऱ्या बाजूला महिलांच्या डब्यात चढल्यानंतर कोणी ठाणे आहे का? कोणी घाटकोपर आहे का? कोणी कुर्ला आहे का? तुम्ही कुठे उतरणार? असं एकमेकींना विचारावं लागतं. बोलणाऱ्याची मातीही विकली जाते अन् न बोलणाऱ्याचे सोनं विकलं जात नाही अशा प्रकारची एकंदरीत परिस्थिती असते. ज्या महिलेनं एखादी जागा विचारली नाही, तर तिला मात्र शेवटपर्यंत उभं राहून प्रवास करावा लागतो. जर नशीब चांगलं असेल तर मग चौथी सीट मिळते.

या चौथ्या सीटवरून आठवलं. महिलांच्या डब्यातली चौथी सीट म्हणजे मौल्यवान जागा म्हणायला काही हरकत नाही. या जागेवरून सर्वात जास्त वाद होतात. जर ती जागा दिली नाही तर मात्र तुमची खैर नाही आणि जरी ती जागा दिली तर मग ‘थोडं अजून सरका’ यावरून कधी कधी जोरजोरात वाद होताना पाहिले आहेत. 

पुरुषांच्या डब्यात जर एखादा व्यक्ती सीएसएमटीपासून बसून आला तर त्यानं ठाण्याला उठून उभ्या असलेल्या व्यक्तीला स्वतःची जागा देणं. पुरुषांच्या डब्यात महिल्यांच्या डब्याप्रमाणे कुठे उतरणार असं विचारलं जात नाही. जी व्यक्ती दोन सीटच्यामध्ये येऊन पहिली उभी राहील, त्या व्यक्तीला पहिली रिकामी जागा मिळते. याशिवाय फर्स्ट क्लास डब्यात ही वेगळे नियम असतात. 

बहुतांश वेळा महिलांना पुरुषांच्या डब्ब्यात सॉफ्ट कॉर्नर मिळतो म्हणून महीला चक्क पुरुषांच्या डब्यात प्रवास करताना दिसतात..

शिवाय प्रत्येक डब्यात आपल्या प्रेयसीला बिनपगारी झेड सुरक्षा देऊन दरवाजा नजदीक एक तरी प्रियकर असतोच. मग तिकडे गर्दीत कोणी ट्रेन मधून पडून मरो अथवा काय होवोत यांना आपली प्रेयसीला सुरक्षित करायचं असतं.

 आयुष्यात ज्या क्षणी तुमच्याकडून चूक घडली आहे असं वाटतं त्याक्षणी तुम्ही त्या व्यक्तीला सॉरी म्हणू शकलात, तरच तुम्ही ते नातं वाचवू शकता.. तरच तुम्ही त्या व्यक्तीचा विश्वास परत मिळवू शकता.. 

जितका चूक मान्य करायला उशीर होत जातो, तितका त्या नात्याला ओरखडा पडत जातो, आणि सॉरी नाहीच निघालं तोंडातून, तर विश्वास पण संपतो एवढं नक्की.. विश्वास संपला की नातं देखील संपते... 

अर्थात यासाठी प्रचंड कठोर आत्मपरीक्षण लागते.. समोरच्याने चूक दाखवल्याबरोबर तिथल्या तिथे सॉरी म्हणण्याचा मनाचा मोठेपणा लागतो.. आणि त्या माणसाला जो काही त्रास तुमच्या चुकीमुळे झालेला असतो, त्यासाठी त्याचे जे काही तळतळाट लागलेले असतात ते देखील निघून जातात.. अवघड वळणावर आलेलं नातं नव्याने पुढे जाऊ शकते..