**तीर्था – आमचं लहानसंच गोंडस विश्व**
माझं लहान गोंडस बाळ, तीर्था… आज दोन महिन्यांची झाली. हे दोन महिने कधी गेले कळलंच नाही. प्रत्येक दिवस, प्रत्येक क्षण तिच्यासोबत नवीन काहीतरी शिकवून जाते.
आता ती हळूहळू आवाज काढायला शिकतेय. तिच्या डॅडीने एकदा मजेत विचारलं, “तीर्था, तुला काय ऑर्डर करायचंय?” ती मात्र निरागसपणे “ऍगो” असा आवाज काढून आमचं मन जिंकून गेली. पुन्हा विचारलं तर पुन्हा तोच आवाज! आम्ही म्हणालो, “बघ बघ, मँगो म्हणतेय!” अशा त्याच्या लाडक्या भाषेचं गोड रुप आम्हाला हसवून गेलं.
तीर्थाच पहिल प्रेम म्हणजे आमचं घरातला पंखा! कितीही उचलून घेतलं तरी ती रडते, पण खाली ठेवून पंख्याकडे बघायला मोकळी केली की लगेच शांत होते. कदाचित तिचं आणि पंख्याचं काहीतरी गुपित असेल!
हळूहळू तिच्या आवाजांची, तिच्या रडण्यामागची कारणं समजू लागलीत. आणि गंमत म्हणजे तिला प्रत्येक गोष्टी सांगून केलेली आवडते.
"तीर्था, मावशी आल्या आहे, तुला मालिश करून घेऊ का?"
"मी जेवण करून घेऊ का? तू रडणार नाहीस ना?"
या सगळ्या संवादात ती गोंडस चेहऱ्याने ऐकत असते – अगदी समजून घेतल्यासारखी.
गर्भधारणेदरम्यानचा एक आठवणीय प्रसंग अजूनही ताजा आहे. पाचव्या महिन्याच्या सोनोग्राफीसाठी आम्ही हॉस्पिटलमध्ये गेलो होतो. तो दिवस २६ जानेवारी. आणि तीर्था, म्हणजे तेव्हा अजून पोटात असलेली माझी छोटूशी प्राणसखी, उजवा हात आपल्या हृदयावर ठेवून निवांत झोपलेली. डॉक्टर काही केल्या हृदयाची सोनोग्राफी करू शकत नव्हते.
शेवटी तेच म्हणाले, “तुझ्या बाळाला समजावून सांग, नाहीतर आम्हाला तपासणी करणं कठीण होईल!”
मी आणि तिचे डॅडी बाहेर आलो. मी तिला गोड गोड अफर्मेशन्स दिल्या – "डॉक्टर अंटीला तुझा छानसा फोटो घ्यायचाय गं, तू थोडा हात बाजूला कर ना."
आणि खरंच, पुन्हा आत गेलो आणि काही मिनिटांत सोनोग्राफी पूर्ण झाली. डॉक्टर आश्चर्याने म्हणाले, “नक्की काय सांगितलंत तुम्ही तिला?”
मी गर्भधारणेच्या सातव्या आठवड्यापासून तीर्थाला अशा प्रेमळ अफर्मेशन्स देत होते, आणि कदाचित म्हणूनच ती इतकी समजूतदार आहे – अगदी पोटात असतानाच.
**तिचं अस्तित्व माझं विश्व आहे. तीर्था माझ्या प्रत्येक दिवसाला अर्थ देणारी एक नाजूक, पण ठाम भावना आहे.**
✍🏻वसुधा इंगळे.
