आई-बाळाचं जग पाहण्याचं प्रवासवर्णन

 आई-बाळाचं जग पाहण्याचं प्रवासवर्णन

**बघता बघता…**

चौथ्या महिन्यातली सकाळ. तीन महिने डॉक्टरांनी सांगितलेलं बंधन (जास्त प्रवास नाही, आणि खूप आरामही नाही) पाळून झाली होती. घरातल्या खिडकीतून येणाऱ्या ऊन-वाऱ्याच्या साथीने पुस्तकं वाचणं, योगा करणं, डायरी लिहिणं, गर्भसंस्काराचा ऑनलाइन वर्ग, आणि रोजच्या स्वयंपाकात नवनवीन पदार्थ… सगळं चालू होतं. तरीही मनात एक गोड हुरहूर होती — *माझ्या बाळाला बाहेरचं जग दाखवायचं आहे.*

डॉक्टरांना विचारलं, “थोडं बाहेर फिरायला जाऊ का?”

ते हसले — “कंटाळा आला तर टीव्ही बघा.”

मी खट्याळ हसून उत्तर दिलं, “टीव्ही बघायला नाही आवडत.”

“मग पुस्तक वाचा,” ते म्हणाले.

“पुस्तकं तर भरपूर वाचते… पण आता मन मोकळ्या आकाशात फिरायला हवं आहे,” मी स्पष्ट सांगितलं.

डॉक्टरांनी अखेर मान डोलावली — “७-८ किलोमीटरच्या आत कुठेही जा, पण बस-रिक्षा टाळा.”

बस्स! मग पहिली सफर ठरली — **वाघेश्वर मंदिराला**.

त्या दिवशी सकाळच्या मंद उन्हात आणि वाऱ्यात मी पोटावर हात ठेवून बाळाला म्हटलं — *“आज तुला पुण्यातील एका मंदिराच पहिलं दर्शन घडवते.”* मंदिरात पोहोचल्यावर ती शांतता, घंटांचा नाद, आणि मनभरून येणारी श्रद्धा… तिथेच पिलाजीराव जाधवरावांची समाधी होती. इतिहासाचा तो ठसा पाहताना वाटलं, माझ्या बाळाच्या मनातही ही ताकद, ही निष्ठा रुजावी.

काही दिवसांनी, जवळच्या मॉलमध्ये **सर्कस** लागली होती. दोघांनाही लहानपणीच्या आठवणी उजळल्या —

“मी लहान होते तेव्हा आई आणि सगळ्या मैत्रिणींसोबत सर्कस बघायला गेले होते,” अस मी यांना सांगितलं.

तेही हसले — “मी पण मामासोबत गेलो होतो.”

सहजच मी पोटावर हात ठेवून बाळाला विचारलं — *“जायचं का सर्कस बघायला?”*

काही क्षणांनी हलकीशी हालचाल — जणू होकारार्थी उत्तर मिळालं.

सर्कसच्या रंगीबेरंगी दिव्याखाली, वेगवेगळ्या कसरती,  जोकरची गंमत बघून बाळाच्या हालचाली वाढत होत्या. जणू आतमध्येच लहानसं टाळ्यांचं कारंजं उडत होतं. मी हळूच म्हणाले, “अहो, फोटो नका काढू, इकडे पोटावर हात ठेवा… जाणवतंय ना? हा जोकर बाळाला खूप आवडला आहे बहुतेक.”

त्या रात्रीनंतर मात्र माझी झोप उडाली. कारण असं वाटत होतं — बाळ अजूनही आतल्या आत सर्कशीतल्या खेळांत रमलंय… कधी झुलतंय, कधी उड्या मारतंय, कधी टाळ्या वाजवतंय. आणि मी, आई म्हणून, त्या छोट्या खेळाडूच्या प्रत्येक हालचालीचा आनंद घेत होते.

✍🏻 वसुधा इंगळे.

टीटूचं आगमन

 **टीटूचं आगमन**

संध्याकाळचा गारवा अंगावर घेत मी बाल्कनीत बसली होती. हात नकळत पोटावर गेला आणि चेहऱ्यावर गोड हसू उमटलं. अजून तिसराच महिना सुरू झाला होता, पण मनातल्या आईच्या भावना मात्र ओसंडून वाहत होत्या.

प्रत्येक सकाळ माझी एक खास सवय झाली होती – नाश्त्यानंतर मी आणि अहो पोटावर हात ठेवून बाळाशी बोलायचो.

"डियर बेबी," "आपली गाडी आता तीन नंबर प्लॅटफॉर्मवर पोहोचली आहे! तिसरा महिना सुरू आहे. आता तू हळूहळू माणसाच्या रूपात घडतो आहेस."

यांनी बाळाचं नाव ठेवलं होतं – **टीटू**.

"तू मुलगा असशील की मुलगी, हे माहिती नाही, पण तुझं नाव मात्र आता टीटूच!" तुला आता हेच म्हणायचं.

गरोदरपणाच्या त्या काळात प्रत्येक दिवस आम्ही सणासारखा साजरा केला. कधी फुलांची सजावट, कधी शांत सुरांमध्ये गायलेली गाणी, कधी डान्स, तर कधी छान तयारी करून काढले फोटोस – सगळं काही त्या बाळासाठी होतं.

मी म्हणायची, "ही वाटचाल खास असावी म्हणून आपण प्रत्येक दिवशी एक नवीन आठवण तयार करूया"

आणि एक दिवस दिवाळी आली – दिव्याचा, रंगांचा आणि आनंदाचा सण.

मी दरवाजात सुंदर रांगोळी काढली, स्वादिष्ट जेवण केलं, आणि यांनी मिठाई आणि फाटके आणले...

मला म्हणतात कसे, "बाळासाठी खास फटाके घेऊन आलो आहे".

"टीटूला दाखवायचेत फुलबाजे!" अस हसून म्हणाले.

मी लगेच म्हटल बाळाला अजून काय समजत, आणि त्याच क्षणी जणू काही बाळ आत मधून मला सांगत आहे, मम्मा मला पाहिजे फटाके.

रात्री गच्चीवर फटाके फोडायला गेलो, आणि तितक्यात बाळाची एक गोड हालचाल जाणवली –

बाळ पोटात कुशीतून जणू म्हणत होतं, *"मम्मा, मलाही मजा करायचीय!"*

मी आनंदाने ओरडली, "अहो, बाळ हलतंय!"

आणि त्यानी लगेच मोबाईल काढला, "व्हिडिओ काढूया, मोठं झाल्यावर दाखवूया!" ह्या क्षणाला तू किती मस्ती करत होता.

रोज रात्री दोघं शतपावली करत गच्चीवर जायचो. आकाशाकडे पाहत.

"हे बघ टीटू, विमान! टाटा कर," मी म्हणायची.

आणि बाळ उत्तर द्यायचं – हलकीशी हालचाल करून.

त्या क्षणांना ना शब्दांची गरज होती, ना आवाजांची. बाळाचं अस्तित्व आत जिवंत झालं होतं.

मी मनात म्हणाली –

*"टीटू, तू येशील तेव्हा आमच्या आयुष्यात चैतन्य घेऊन येशील. तू अथांग समुद्रासारखा निखळ आणि स्वच्छ असशील."*

बाहेर आकाशात एक तारा चमकला –

आणि माझ्या पोटात पुन्हा एक सौम्य हालचाल झाली. 

✍🏻वसुधा इंगळे.

पहिली हालचाल...पहिली भेट

"पहिली हालचाल... पहिली भेट"

गरोदरपणाचे दिवस हे प्रत्येक स्त्रीसाठी एक वेगळंच जग असतं. प्रत्येक क्षणात नवीन काहीतरी घडत असतं, आणि त्या सगळ्या अनुभवांचा एक सुंदर गोफ तयार होत जातो.

ही गोष्ट आहे अशाच एका क्षणाची — जेव्हा बाळाने पहिल्यांदा हलवून मम्मा- डॅडी ना सांगितलं, "मी इथे आहे!"

त्या दिवशी माझी पहिली सोनोग्राफी होती. मनात प्रचंड उत्सुकता होती —

माझं बाळ मला पहिल्यांदा दिसणार होतं.

त्याच्या दोन दिवस आधीच, मी काहीतरी वेगळं जाणवलं होतं...

पोटात एक नाजूकशी, लाजरीशी हालचाल झाली होती.

जणू एखाद्या फुलपाखराने अलगद स्पर्श करून पळून जावं…

ते क्षणभरच होतं, पण त्यात आयुष्याचं संपूर्ण संगीत भरलेलं होतं.

माझी एक रोजची सवय होती — एक विशिष्ट गाणं ऐकायची:

"हीच आमुची प्रार्थना अन् हेच आमुचे मागणे..."

हे गाणं ऐकलं की मन प्रसन्न व्हायचं, घरभर आनंद भरून यायचा.

त्या दिवशी मी नेहमीसारखी माझ्या गर्भसंस्कार अ‍ॅपवरच्या ॲक्टिव्हिटीसाठी बसले.

तेव्हा काय आश्चर्य! आजच्या प्रार्थनेत तेच गाणं होतं!

मी आनंदाने लगेच माझ्या नवऱ्याला हाक मारली,

"अहो, बघा ना, आपण रोज ऐकतो तेच गाणं आज इथे प्रार्थना म्हणून आहे!"

आम्ही दोघं गाणं गुणगुणायला लागलो. आणि तेवढ्यात...

बाळाने पुन्हा हालचाल केली!

गर्भावस्थेच्या फक्त आठव्या आठवड्यात.

मी चमकून बोलले,

"अहो, पुन्हा म्हणू या गाणं… बाळ हालचाल करतंय!"

आम्ही पुन्हा गायलो… आणि पुन्हा तशीच हालचाल झाली.

हे नुसतं गाणं नव्हतं... ते बाळाशी असलेला एक अदृश्य संवाद होता.

त्या क्षणी आमच्या आनंदाला काहीच सीमा उरली नाही.

लगेच आम्ही घरच्यांना फोन करून सांगितलं —

"आज बाळाने पहिल्यांदा हालचाल केली!"

दोन दिवसांनी आम्ही हॉस्पिटलमध्ये गेलो. सोनोग्राफीसाठी.

मी डॉक्टर ईशा यांना विचारलं,

"माझं बाळ दिसणार ना?"

त्या हसून म्हणाल्या,

"हो, नक्कीच."

आणि मग सोनोग्राफी स्क्रीनवर अचानक बघायला मिळालं —

छोटसं बाळ, हात हलवत होतं, जणू ‘हाय’ म्हणत होतं!

डॉक्टर म्हणाल्या,

"हे बघ, तुझं बाळ तुला हाय म्हणतंय."

त्या लहानशा हातांनी दिलेली सलामती... आणि बाळाच्या हृदयाचे स्पष्ट ऐकू येणारे ठोके...

तो क्षण जणू काळ थांबवून ठेवतो.

रूमबाहेर येताच मी नवऱ्याला सांगितलं,

"बाळाच्या छोट्या हृदयाचे ठोके ऐकू येत होते... हात हलवत होते... आपल्याला हाय केलं!"

आणि त्या क्षणी आमच्या डोळ्यांतून आनंदाश्रू वाहू लागले —

एकमेकांकडे बघत फक्त एवढंच म्हणालो,

"आपलं बाळ... खरंच आपल्यात आलंय."

✍🏻 वसुधा इंगळे.

तीर्थाचा पहिला प्रवास

 **तीर्थाचा पहिला प्रवास**

तीर्थाला जेव्हा पहिल्यांदा फिरण्यासाठी घराबाहेर घेऊन जायचं ठरवलं, तेव्हा “कुठे नेऊ?” हा प्रश्न आमच्या दोघांच्या मनात आला. पावसाळा सुरूच होता. फार लांब जायलाही नको, कारण ती अजून खूप लहान आहे. तिला त्रास होऊ नये, उलट तिला प्रसन्न वाटेल असं शांत, हवेशीर आणि सकारात्मक वातावरण असावं, हे आमचं प्रमुख उद्दिष्ट होतं.

पाऊस मात्र थांबायचं नाव घेत नव्हता. एक दिवस गेला, दुसरा गेला… शेवटी आम्ही ठरवलं – तीर्थाला बुद्धविहारात घेऊन जाऊ.

हे ठिकाण निवडण्यामागे एक खास कारण होतं – तीर्था वैशाख महिन्यात झाली होती आणि जेव्हा ती हॉस्पिटलमधून आली, तो दिवस होता बुद्धपौर्णिमेचा!

आम्ही बुद्धविहारात गेलो. तीर्थाला भंतेजींचा आशीर्वाद मिळाला. विशेष म्हणजे ती एकदाही रडली नाही – ती आमच्या बरोबर पूर्ण वेळ शांत होती, हसत होती. हे तिचं आमच्यासोबतचं पहिलं सहप्रवासिकपण आमच्यासाठी फारच खास होतं.

भंतेजी म्हणाले, “आज विहारात एक बाल उपासिका आली आहे. ती आपल्या आई- वडिलां प्रमाणेच तेजस्वी आणि हुशार आहे.”

आणि अशा प्रकारे तीर्था चा मम्मा आणि डॅडा सोबतचा पहिला गोड प्रवास खास आठवण बनून गेला.

✍🏻वसुधा इंगळे.

मधु हॉस्पीटल एक सुंदर प्रवास

 मधु हॉस्पीटल एक सुंदर प्रवास....!!

Madhu Hospital, Bhandup मधला आमचा अनुभव खरंच खूपच खास होता. हॉस्पिटल छोटं असलं तरी, इथल्या facilities आणि care दोन्ही top-class आहेत. Staff खूप experienced, calm आणि मदतीला सदैव तयार असतो. Rooms आणि washrooms neat & clean ठेवले जात होते – hygiene ला कुठेच compromise नाही.

आमची delivery case थोडी complicated होती आणि naturally आमचं anxiety खूप वाढलं होतं. पण Dr. Sachin Dalal sir आणि Dr. Shriya ma'am हे दोघंही खूप calm, confident आणि emotionally supportive होते. त्यांनी आम्हाला फक्त medically नाही, तर mentally सुद्धा खूप strength दिली. एक क्षणही आम्हाला एकटं वाटू दिलं नाही – त्यांची साथ म्हणजे आमच्यासाठी आश्वासक सावलीसारखी होती.

आमचं beautiful baby angel जेव्हा आमच्या कुशीत आलं, त्या क्षणामागे या two doctors आणि entire hospital team ची मेहनत होती. त्यांचे आम्ही खूप मनापासून आभार मानतो.

हॉस्पिटल मधील डॉक्टर पासून ते मावशी पर्यंत सगळे त्याची काम अगदी चोख करतात.

 • रिसेप्शन वरील निकिता, सौम्या, आणि आता ची सिद्धी सुद्धा सगळ्याच बोलणं वागणं अगदी sweet and politely आहे.

• सिस्टर काउंटर वरील सिस्टर सुद्धा समिधा सिस्टर, मनिषा सिस्टर, आरती सिस्टर, सुविधा सिस्टर, कृष्णा सिस्टर, प्रीती सिस्टर सगळे च खूप helpful आहेत. 

• हॉस्पिटल मधील मावशी आणि सफाई वाले दादा सुद्धा खूप hardworking आहेत. डिलिव्हरी च्या नंतर मावशी मुळे बेबी ला बांधून ठेवणं, अंघोळ घालणं, मला मदत करणं सगळ्या गोष्टी खूप सोप्या झाल्या. 

• हॉस्पीटल मधील RMO सुद्धा खूप co-operative, sensible आहेत.

• आणि माझी Favorite गीता हिने तर मला खूप हेल्प केली. गीता खूप पॉझिटिव्ह आहे. आणि तिच्या शी बोलून नेहमीच positive vibes निर्माण होतात.

Mediclaim ची प्रक्रिया सुद्धा इथे खूप smooth होती – no running around, no last-minute tension.

ज्यांना trustworthy doctors, clean environment आणि emotional support हवा आहे during such a delicate phase, त्यांनी एकदा Madhu Hospital ला नक्कीच consider करावं.

✍🏻 वसुधा इंगळे.