Symbol of unity in japan

 

जपानमध्ये युद्घाच्या काळात हा मुलगा पाठीवर त्याच्या नुकत्याच मरण पावलेल्या भावाला पाठीशी बांधून पायी चालत होता. आपल्या मेलेल्या भावाला नीट दफन करावं या भावनेने तो दूरवर चालत आला होता. त्याला पाहताच एक सैनिक पुढे आला आणि म्हणाला... प्राण गेलेल्या भावाला पाठीवर घेऊन एवढ्या लांब चालत आहेस...ते ओझे खाली टाकून दे..म्हणजे तुला हलके वाटेल.... त्यावर तो छोटा मुलगा म्हणाला की, हे ओझे नाहीये सर. हा माझा भाऊ आहे..

हे ऐकून त्या सैनिकाच्या डोळ्यांत पाणी तरळले...

      तेव्हा पासून हा फोटो जपानमधे "सिम्बॉल ऑफ unity" म्हणून प्रसिद्ध झाला... "हे ओझे नाहीये सर... हा माझा भाऊ आहे..." हा बोध किती सुंदर आहे... आपले (लहान/मोठे)भाऊ बहीण आपल्यावर ओझे नाहीत... आयुष्याच्या वाटेवर चालताना ते पडले तर त्यांना उचला,  दमले तर आधार द्या,  ते चुका करतील तर त्यांना समजावून सांगा... मोठ्या मनाने माफ करा, आणि जर अख्ख्या जगाने त्यांना दूर लोटले  तर तुम्ही  त्यांना पाठीवर घ्या, कारण ते ओझे नाहीये.... ते तुमचे, स्वतः चे भाऊ/बहिण आहेत...

    Just be there for them... Let them know, I am here for you... 

पू.ल.देशपांडे

 भरलेला खिसा माणसाला "जग" दाखवतो आणि

रिकामा खिसा याच जगातली "माणसं" दाखवतो...

ज्याला शंभर किलो धान्याचं पोतं उचलता येतं, त्याला ते विकत घेता येत नाही आणि

ज्याला विकतघेता येतं त्याला उचलता येत नाही...

"विचित्र आहे पण सत्य आहे" आपल्याला जे जे पाहिजे, ते ते सर्व मिळाले असते, तर...??

जगायला गंमत आणि देवाला किंमत राहिली नसती...

~ पु.ल.देशपांडे

Men in love

Men in Love" ही संकल्पना ती नाही जी आपण सोशल मिडीयावर, चित्रपटात, मालिकांमधे पाहतो, तर प्रेमात पडलेला पुरुष त्याहीपेक्षा खूप वेगळा अन खास असतो.

आपल्या आवडत्या स्त्रीसाठी दुनियेशी लढणारा तर जुन्या काळात अगदी लढाईत असतानादेखिल पत्र पाठवणारा पुरुष, तिच्या खांदयावर डोकं टेकवून स्वतःचा निवारा शोधूणारा तर कधी मनातल दुःख मांडून तिच्या कुशीत अगदी मोक‌ळेपणाने रडणारा पुरुष, 

तिच्या मनातलं ओळखता येत नसूनही सारखं सारखं विचारणारा तर तिच्यासोबत भविष्याची स्वप्ने पाह‌णारा पुरुष, तिच्यासोबत कुठलाच पुरुषी अहंकार न दाखवणारा तर एकत्र रहायचं आहे म्हणून अतोनात कष्ट करणारा पुरुष, 

तिची मासिक पाळीत काळजी घेण्यापासून ते तिच्या गरोदरपणात तिचं सगळं काही नीट करणारा पुरुष, तिच्यासाठी स्वतःची काळजी घेणारा तर तिचीही काळजी घेणारा पुरुष,

तिच्या वाईट काळात तिच्या सोबत खंबीरपणे उभा राहणारा तर, स्वतः संकटात असतान तिने दिलेल्या आधाराची जाण ठेवणारा पुरुष, 

तिच्यासोबत लग्न करून आयुष्यभर सोबत संसार फुलवणारा पुरुष तर सोबत तुटलीच तर सगळं स्विकारून तिच चांगलं व्हावं म्हणून सकारात्मक विचार करणारा पुरुष याला म्हणतात "Men in Love"... 

✍️वसुधा इंगळे.

थोड मनातलं

समोरच्या माणसाला आपण वैयक्तिकरित्या ओळखत नसतानाही किती लवकर जज करत असतो.ही अशीच आहे तशीच दिसते, तो असाच असणार, ही अशीच वागते वगैरे वगैरे. सोशल मिडियाने जजमेंट पास करणारा मेढरांचा एक कळप तयार केलेला आहे. जिथं गोष्टींचं आकलन नकरता प्रत्येकच जण गोष्टीबद्दल मत बनवू लागला आहे किंवा अगदीच मत मांडू लागला आहे..

आपल्या शाळेत आपण वेगळे असतो, मग कॉलेजात अजून बदलतो, तसेच आयुष्याच्या वेगवेगळ्या टप्प्यांवर माणूस बदलत राहतो. पण त्या त्या टप्प्यावर भेटलेल्या माणसांच्या मनात आपली प्रतिमा तिच राहते. वेळेनुसार माणूस बदलत असतो. हे कुणाला तितकंसं पचनी पडणारं नसतं किंवा तेवढा विचार करण्याइतपत पाहिजे असणारा समजूतदारपणा कदाचित अस्तित्वातच नसवा. 

आता हे कधी बदलेल का ? तर हे कधी बदलेल की नाही माहीत नाही. पण आपण या लोकांच्या जजमेंट्सना नक्कीच दुर्लक्षित करू शकतो.

✍️वसुधा इंगळे.

दिवाळी

 दिवाळी आली... घराची सजावट करून झाली, फराळ तयार झाला, नवीन कपडे घेऊन झाले अन् सुट्ट्याही मिळाल्या. पण आता लहानपणीइतकी एक्साइटमेंट काही राहीली नाही दिवाळीची..लहानपणीची दिवाळी वर्षभर वाट पाहिल्यावर यायची. वडिलांकडे केलेले नवीन कपड्यासाठीचे अन फटाक्यांचे हट्ट, आईला फराळात केलेली मदत, मोती साबन, उटणं, घरभर अन अंगणात केलेली पणत्यांची आरास, शाळेतून दिलेला दिवाळीचा अभ्यास, भाऊबीजेला लहान किंवा मोठ्या भावाकडून ओवाळणी म्हणून घेतलेले दहा रुपये, अंगणात आईने काढलेली रांगोळी, फराळासाठी घरी आलेले पाहूणे आणि भाऊबीजेला आईसोबत अनुभवलेल मामाच गाव....

सगळं आता मोठं झाल्यावर हरवून गेल्यासारख झालं आहे. जबाबदाऱ्या अंगावर पडल्या अन् विसरून गेलो दिवाळी जगायची कशी असते. खिशात भरमसाठ पैसा आहे. पन ती लहानपणीची दिवाळी होती, तशी आता वाटत नाही. बाकी काय तर जोपर्यंत लहान आहोत आणि आईवडील आहेत तोपर्यंत खरी दिवाळी अन त्यानंतरच्या फक्त जबाबदाऱ्या!

✍️वसुधा इंगळे.